Af okkur í hlýju Afríku

Kreppan og heimskreppan

2009-02-18T00:47:00.000-08:00

Í sjónvarpsfréttum voru umræður um Japan og kreppuna og svoleiðis vesen (og kannski þennan þarna ráðherra sem drakk of mikið af hóstamixtúru)

Dóttir: Er kreppan virkilega komin alla leið til Japan
Mamma: Tja, það ber ekki á öðru
Dóttir: Er það þá kreppan eða Heimskreppan
Mamma: (örlítið hissa) ætli það hljóti þá ekki að vera Heimskreppan

Krukkubörn

2008-10-17T05:22:00.000-07:00

Einhverra hluta vegna lentu mæðgur í umræðum um mömmur, ömmur, langömmur og viðlíka einstaklinga ...
dóttirin spyr móður sína:
dóttir: "afhverju ert þú mamma mín"
mamman: "nú, afþví ég fæddi þig"
dóttir: "nauts, þú þurftir bara að láta skera mig útúr maganum á þér"
mamman: "tja, það var nú kannski ekki alveg bara svo auðvelt"
dóttir: "jú, og svo áttir þú hvortsemer bara eggið, það eru þær þarna frumurnar sem þurfa að gera alla vinnuna, þannig að eiginlega gerði pabbi mest"
mamman: "nú, er það virkilega"
dóttir: "mamma, ég meina það, þú veist nú bara ekki neitt um fæðingar"
dóttir: eftir smá þögn "mamma, er ég krukkubarn?"
mamman: "ha, hvað meinaru? já, ertu að meina "glasabarn"?"
dóttir: hlær " já, er ég svoleiðis?"
mamman: "nei, þú ert ekki krukkubarn!!"

Celeste Sánchez

2008-01-17T01:35:00.000-08:00

Kominn tengill á heimasíðu Celeste sætustufrænku hér til hliðar.

Tek fram að myndin af henni á forsíðunni var tekin af undirritaðri í ferð í "Svínastíuna" á áliðnu hausti 2007. Hún er svo sæt á myndinni að mann langar gjörsamlega til að bíta í þessar bollukinnar.

Var í pössun hjá Víðimelsliðinu í gær og fór með móðursysturinni og stórufrænku í KR þarsem frænkan var á fótboltaæfingu. Naut sín í botn að sjá allskonar nýja hluti og láta konur og krakka brosa framanísig. Ótrúlega dugleg að leika sér á teppinu sínu á eftir, svo mjög að stórafrænka var sannfærð um að lillsen væri farin að skríða, svo miklum framförum tæki hún á stuttum tíma við Víðimelskar herðingar.

6 mánaða uppgjör

2008-01-11T09:06:00.000-08:00

Jamm, þá hafa skrif hér legið niðri í hálft ár, og spurning hvort það er ekki “tómt rugl” að taka upp þráðinn að nýju;) Við löngu komin til baka til Íslands frá sunnanverðri Afríku og hefur bara gengið mæta vel að aðlagast íslensku brjálæði.
Öppdeit frá því síðast hljómar því einhvernveginn svona:
Komum til Íslands alveg í blálok júnímánaðar, í þvílíka veðurblíðu að annað eins hefur vart gerst í manna minnum. Nefna má að mun hlýrra og betra veður var í Reykjavík á þeim tíma en í Jóhannesarborg, en þar var bara kuldi og gaddur meðan við stoppuðum, meira að segja örlítil snjókoma. Var víst fyrsti snjórinn í fjöldamörg ár og Suður Afríkanarnir alveg uppnumdir yfir þessum óskupum. Sem meira er þá hélt þetta góða veður í Reykjavík bara áfram, og áfram og áfram .... þvílík blíða gjörsamlega vikum saman.
Við fluttum aftur inn á Víðimelinn góða – það hefur allt gengið stórslysalaust þrátt fyrir þrengsli. Fljótlega var farið í það að pakka niður úr íbúðinni öllu sem mögulega var hægt að komast af án (og kannski aðeins fleiru, eftir því hver segir söguna) og allt draslið flutt í geymslu. Þetta var frekar trámatísk upplifun fyrir húsfreyjuna sem er jú alþekkt af söfnunaráráttu sinni, sem er mjög altæk og fer ekki í hlutagreiningarálit, dóttirin býsnast t.d. enn yfir því, svona öðru hverju, að hafa farið ásamt móður sinni yfir fjöldann allan af kössum af gömlum bréfum og kortum og þurft að henda megninu (svosem einsog 2 svörtum ruslapokum) tja, jamm, þetta er náttla bilun. Saman býsnuðust þau feðgin svo yfir hinum ýmsustu gripum og söfnum, svosem einsog meintu kertastjakasafni húsfrúarinnar, sem hafði raunar fram að þeim tíma verið blessunarlega laus við að hafa hugmynd um að hún safnaði kertastjökum. En sum sé, það sem ekki lenti í Sorpu, Góða Hirðinum eða bara í tunnunni fór í geymslu og verður væntanlega tekið til notkunar þegar Smáborgarahöllin á hálendinu verður tekin í notkun.
Um miðjan ágúst kom svo hinn ágæti 40 feta gámur sem sendur var frá Afríkunni góðu. Úff, púff, það var nú meira vesenið sem var honum samfara greyinu. Fyrst þurfti náttúrlega að tollafgreiða gripinn, og það tók nú sinn tíma því, einsog okkur einum er lagið, gátum við ekki haft þessa sendingu einfalda. Nei, hún var samsett af búslóðinni okkar (sem í sjálfu sér er afar einfalt dæmi í innflutningi og ekki tollskylt) og því sem við höfðum keypt til að nota í áðurnefnda Smáborgarahöll, eða gólfefni, timbri í gluggana og svona hinu og þessu smálegu. Sem og 12 flöskum af Malavísku gæðagini auk þess sem Malavískt kaffi og te flutu með í einum kassa (sem nota bene hefur ekki enn fundist, kemur kannski í ljós í myrkviðum geymslunnar með vorinu). Þetta gerði málið að sjálfsögðu afar flókið og þurfti að fara margar ferðir fram og til baka þartil greitt var út þessari flækju. Og ekki tók þá betra við, en það þurfti jú að losa gáminn, og það gerðum við hjónakorn að mestu ein, en fengum hjálp frá Eiríki fyrsta daginn þegar allt stóð fast og frúin varð að játa sig sigraða í glímu við borðstofuborð sem sennilega vegur í kringum tonn eða svo. Sko, málið er að gámurinn var svo fullur af dóti og svo nákvæmlega í hann pakkað að það var gestaþraut að ná draslinu útúr honum, og svo var þetta svo viðbjóðslega þungt að það er varla hægt að tala um það. En allt gekk þetta að lokum – þegar Svenni karlanginn var búinn, aleinn, að bera 11 tonn af timbri úr gámi og inn í bílskúr, auk þess að selflytja 5 tonn af gólfefni úr gámnum yfir í geymsluna. Já, fólk hefur misjöfn áhugamál og okkar eru sennilega svona aðeins klikkaðari en gengur og gerist.

Svona þess fyrir utan fór karlinn í 10 daga hestaferð um norð-vesturland um miðjan júlí en mæðgur voru í bænum og nutu góða veðursins sem og þess að vera með yngstu móðursysturinni og nýjasta fjölskyldumeðlimnum, henni Celeste Sánchez. En Celeste, sem er íðilfögur snót, glaðleg og gáfuð einsog hún á kyn til, kom í heiminn þann 30. júní 2007, akkúrat daginn eftir að við komum til landsins. Alltaf hugulsöm þessi elska.
Mæðgur drifu sig raunar í smá ferðalög líka, náðu í karlinn í lok hestaferðar og drifu hann með sér áfram sem leið lá hringinn í kringum eyjuna. Fín ferð í frábæru veðri. Familían ásamt afa Gunnlaugi fór svo norður í Húnavatnssýslu nokkru síðar og þaðan áfram í Skagafjörðinn þar sem var gist í góðu yfirlæti.
Íslensk grunnskólaganga Kristrúnar Ingunnar hófst svo í lok ágúst, en hún fór í annan bekk í Melaskóla. Fékk frábæran kennara og góða bekkjarfélaga og hefur gengið mjög vel í skólanum. Einsog týpísku íslensku barni sæmir fór hún einnig í Frístundaheimili eftir skóla, er í Selinu frá því skóla lýkur og þartil foreldrarnir sækja hana að vinnu lokinni. Hefur þó verið svo heppin að Hólla móðursystir sækir hana snemma á föstudögum og þær frænkur þrjár hafa það huggulegt á Víðó þartil foreldrarnir koma heim. Hún byrjaði svo aftur þar sem frá var horfið í ballettinum hjá henni Brynju Scheving, tvisvar í viku og hefur það bara gengið vel, þó hún hafi stundum kvartað yfir því við ömmu sína að “Sissa skipar mér að fara”!! En eftir áramót ætlar hún að halda ballettnum áfram (en segir að það verði síðasta sinn) og fara líka í fótbolta hjá KR.
Foreldrarnir þurftu líka að takast á við ný verkefni. Húsmóðirin gerðist alþjóðafulltrúi hjá Tollstjóranum í Reykjavík og unir þar glöð við sitt. Hún tók líka að sér að kenna fimm eininga námskeið í bókmenntum sunnanverðrar Afríku við enskuskor H.Í. Heilmikil vinna (og illa borguð, þarf vart að taka það fram, en best að gera það samt, svona til að fá útrás fyrir verkalýðsforkólfagenin) en skemmtileg á flestan hátt. Heimilisfaðirinn gerðist markaðs- og sölustjóri hjá SPRON Factoring, en SPRON hafði meðan við bjuggum í Afríku keypt Midt Factoring sem hann setti á stofn á sínum tíma, og því má segja að hann hafi sest í gamla sætið sitt aftur – svona þannig séð! Það hafa því allir fjölskyldumeðlimir haft nóg að sýsla þetta hálfa ár á Íslandi – ekki hægt að kvarta undan verkefnaleysi. Svo þurfti að sjálfsögðu aðeins að huga að byggingu Smáborgarahallarinnar, fylgjast með og taka til og vesenast í pappírsfrumskóginum – auk þess að taka aðeins til hendinni – ganga frá fyrir utan svo það fengist nú fokheldisvottorð, þrífa og vesenast þannig að auðveldara væri fyrir vinnumennina að vinna sín störf og svona eitt og annað stúss. Svo var foreldrastarfið í skólanum tekið föstum tökum og húsfrúin lét plata sig í að gerast formaður foreldrafélags Melaskóla, dótturinni til lítillar ánægju;)
Fórum svo öll saman til London í byrjun desember. Fórum í leikhús, söfn, röltum um og síðast en ekki síst versluðum!! Höfðum öll gaman af ferðinni og getum vel hugsað okkur að endurtaka fjörið að ári.
Fengum góða gesti í desember, en þá komu til okkar þau Rachel, Stuart, Alice og Sam alla leið frá Lilongwe. Þau voru hjá okkur í eina 10 daga og upplifðu íslenska skammdegisstemmingu! Fengu þvílíkt að kynnast íslenska veðrinu, ofsastormi, snjókomu, brjálaðri rigningu og öllu þar á milli. Sáu gullfoss og geysi og fannst að sjálfsögðu magnað. Alice fékk aðeins að fara með Kristrúnu í skólann og á jólaball og svona sitthvað fleira. Sam vakti verðskuldaða athygli á Íslandi, fólk sem sá hann alveg að missa sig yfir því hvað hann væri ótrúlega sætur og krúttaralegur. Gekk svo langt að stelpurnar urðu hálf móðgaðar stundum, og kvörtuðu við mig þegar við vorum í jólahlaðborði í Perlunni að einhver kona hefði sagt: “Oh, what lovely children, especially that one” og bent á Sam. Þeim þótti þetta bara dónalegt að vera að taka hann svona útúr, þær væru alveg jafn “lovely”!!
Þau héldu svo ferðinni áfram þann 21. desember. Fóru héðan til Bretlands og voru yfir jólin og svo þaðan til Mobassa, og lentu í einhverjum minor hremmingum útaf ástandinu vegna kosninganna í Kenýa. Ekkert meiriháttar samt og þau komst til Malaví aftur án teljandi vandræða. Þegar þau voru farin tók við að klára jólastússið – og allt hafðist það nú að lokum – enda svosem ljóst að jólin myndu koma hvort sem við værum reddí eður ei. Jólahald fór vel fram – og svo var auðvitað aðalmálið 7 ára afmæli heimasætunnar þann 30. desember, en einsog lög gera ráð fyrir var haldið uppá það með pompi og prakt. Sökum þrengsla var gestum sagt að þeir væru velkomnir á tímabilinu frá klukkan þrjú og frameftir. Sem gekk eftir – þeir fyrstu komu rétt rúmlega þrjú og sá síðasti um níuleytið um kvöldið. Húsráðendur voru svo heppnir að fá aðstoð frá bestu bökurum bæjarins, en amma Kristrún kom hlaðin af dýrindis tertum og bakkelsi og Hólla móðursystir líka.
Þetta árið var svo hið árlega gamlársmorgunsboð saumaklúbbskvenna (en by the way, þá leggur Kristrún Ingunn sérlega fæð á fyrirbærið saumaklúbb og segist vita að við vinkonurnar séum eingöngu með þennan hryllilega klúbb til þess að skaprauna börnunum okkar) var haldið á Víðimelnum að þessu sinni, og fór vel fram. Stúlkurnar mættu allar kátar og glaðar og borðuðu fiskisúpu og brauð og gæddu sér svo á restinni af kökunum úr afmælinu. Gamlárskvöld var svo bara á rólegu nótunum, Hrönnsla borðaði hjá okkur, hún sofnaði yfir skaupinu og við hin svona gjóuðum á það augunum. Húsmóðirin hló upphátt einu sinni, þegar sýnt var frá fjölskyldu sem var að plana útilegu!
Þetta hlýtur að nægja af ævintýrum okkar á landinu kalda seinni helming þess ágæta árs 2007 ....

Sidustu dagarnir sunnan Sahara

2007-06-27T11:10:00.000-07:00

Jaeja, tha er aldeilis komid ad timamotum - vid logd af stad i ferdalagid til Islands!! Akvadum ad stoppa i Joburg og hvila okkur eftir laetin sidustu dagana i Lilongwe og brjota adeins upp allt thetta langa flug. Erum buin ad vera her sidan a manudagseftirmiddag, i godu yfirlaeti. Leggjum svo af stad til London annad kvold og verdum komin til Islands a fostudagseftirmiddag. Svolitid skritid, en gaman.

Sidustu dagarnir i Lilongwe voru hreint ut sagt brjalaedi. Allt a fullu ad pakka nidur ur husinu, ganga fra og koma drasli ut um hvippinn og hvappinn. Kristrun var i skolanum alveg fram a fostudag i sidustu viku og hennar programm a fullu medfram ollum latunum. Vid nadum thvi loks a laugardagshadegi ad loka gamnum - thvilikur lettir!!!!! En til Islands er lagdur af stad 40 feta gamur med eigum vorum - ekki nema von ad Svenni spyrdi ... hvernig gatu thessir 9 kassar sem sendir voru fra Islandi fyrir 2 arum ordid ad fullum 40 feta gam og riflega thad, thvi vid urdum ad skilja hluti eftir thvi thad var hreinlega ekki haegt ad troda theim inn, thratt fyrir godan vilja.

Svo var Celebration i skolanum hja KI a midvikudeginum og thar fengu bornin svokollud certificates fyrir thad sem thau stodu sig vel i. Vid vorum ekkert sma stolt, thvi unginn fekk certificate i hreinlega ollu, th.e. ensku, staerdfraedi, leikfimi, tonlist og tolvum = og thad sem thau kalla effort (thydir ad vidkomandi hefur lagt sig allan fram) i sundi. Sem thydir gjorsamlega oll fog sem thessir ungar voru i. Eg verd samt ad vidurkenna ad jafn glod og anaegd og eg var tha gat eg ekki annad en hugsad til elsku litlu kerlingarinnar hennar Emmu Katrinar okkar, sem ekki fekk ad vera hja okkur nema i rum atta ar, en hun var einmitt nakvaemlega svona barn einsog Kristrun, alltaf kat og glod og otrulega klar og dugleg. En kannski hugsadi eg svona mikid til hennar a thessari stundu afthvi eg var glod og anaegd med litla ljoshaerda vikingastulku -

Yfir i annad, her er otrulega kalt, snjoadi i nott, og algjor frystikista uti. Madur naer sennilega bara ad lata ser hlyna a Islandi! Eitthvad skritid vid thad! Buid ad vera frekar kalt lika i Lilongwe undanfarid, skitkalt inni og madur bara farin ad taka fram flispeysurnar og svona.

Latum naegja i bili - naesta faersla vaentanlega fra Islandi - verdum tha liklega ad breyta nafninu a blogginu, hehe

Vetur á suðurhveli

2007-06-07T04:14:00.000-07:00

Þá er nú hægt að byrja á þessu venjulega - afsaka slóðaskap við fréttaflutning frá hinu hlýja Afríkuhjarta. En almáttugur minn, hér hefur allt verið í tómu brjáli og tjúlli og enginn tími gefist til að skrifa fréttir á vefsíður! En sko, síðan síðast (man varla hvenær það var) eru komnir fullt af gestum, sum sé Ingibjörg og Þura Skarphéðins- og Ragnhildardætur, og svo þær mæðgur Hrönn og Kristín. Hópurinn er búinn að vera síðan sirka 20 maí og svo fara allir í hóp í flug til Nairobi þann 13. júní. Þá verður nú heldur betur tómlegt í area 10, og varla lagar það ástandið að þá þurfum við að fara beint í það að troða ofaní kassa og kirnur og gera allt reddí fyrir departure - hægt að segja einsog í leikritunum :"exeunt".

Sum sé, á þessum tíma gerðist það að vopnaðir ræningjar réðust inn hjá Kidda vini okkar og samstarfsmanni - og tóku með sér allt fémætt eftir að hafa látið öllum illum látum. Engar nánari lýsingar hér. Þannig að það er auðvitað mikil orka og tími búinn að fara í það mál alltsaman og heilmiklar breytingar þegar orðnar og væntanlega fleiri á leiðinni í kjölfar þessa. Við pössuðum bara uppá að Kristrún fengi ekki að vita af þessu, hún var nógu hrædd í fyrra kerlingargreyið þegar kerfið okkar fór ítrekað að ýla þegar verið var að reyna að brjótast inn hjá okkur - eitt sinn af vopnuðum gæjum. Hún hefði orðið gjörsamlega miður sín yfir þessu og ekki síður því að Kiddi vinur hennar, sem hún telur heimsins besta skipstjóra, Skipper á Möllunni góðu, hefði lent í svona "ljótum köllum".

Þetta hefur svo þýtt að við höfum ekki getað gist í Strandkoti - en það er búið að ganga svo frá hnútum núna að það á að vera í lagi, og við náum vonandi að fara eina ferð niðreftir áður en við hverfum úr landi. Nauðsynlegt að kveðja Apaflóa og Chirombo og allt þar. Kristrún þarf að geta sagt bless við vinina á ströndinni og allt það. Æi, við eigum eftir að sakna alls þessa, þó kannski ekki þess að vera stöðugt að fá beiðnir um styrki og jarðarfararaðstoð og allt það ...

Svo bara allt í fjöri að undirbúa Íslandsför - fá tilboð í flutninga, láta útbúa kassa undir draslið, pæla í því sem á að taka með sér og því sem á að láta gossa und so weiter.

Við erum svo ægilega lukkuleg með það að vinafólk okkar, foreldrar bestu vinkonu Kristrúnar, eru búin að ákveða að koma í heimsókn til okkar til Íslands í desember. Það verður fjör, við erum búin að lofa að krakkarnir fái að sjá snjó! Eins gott að við getum staðið við það!

Nóg í bili - kannski maður reyni að vera duglegur við updateringar áður en haldið verður á norðurhvel ....

Kveðjur, Lilongweliðið

Allt í rólegheitum

2007-05-09T01:10:00.000-07:00

hér í Afríkunni. Komin heim úr Jóhannesarborgarmenningunni - vorum nú bara fegin að komast hingað í aðeins meiri hlýju. Það var alveg hrottalegur kuldi þarna fannst manni. En hér er raunar farið að kólna heilmikið, bara kalt snemma á morgnana og á kvöldin. Peysuveður þegar Kristrún fer í skólann á morgnanna og engin þörf fyrir loftkælingar, sem er nú svosem ágætt. Skrítið hvað maður er fljótur að gleyma, en svona var þetta auðvitað á þessum tíma í fyrra - maður bara mundi það ekki alveg;)

Annað sem er alveg eins og á sama tíma í fyrra er stöðugt rafmagnsleysi. Rafmagnið meira og minna að fara á hverjum degi, annaðhvort svona um sex leytið á kvöldin og fram undir átta eða þá snemma á morgnana. Þetta eru sennilega einhverjar einkennilegar rafmagnsskammtanir, maður skilur þetta ekki alveg. Blessuð rafstöðin okkar auðvitað biluð þegar átti að nota hana um daginn, en það er víst búið að finna útúr því þannig að það ætti að vera hægt að notast við hana ef þetta verður viðvarandi ástand!

Annars bara rútínan í gangi. Kristrún á fullu í skólanum, ballettinum og þessu stússi öllu. Förum svo til Monkey Bay núna á morgun og verðum í nokkra daga. Það verður fínt, alltaf svo gott að vera þar í sveitasælunni.

Erum svona að öðru leyti bara aðeins að byrja að undirbúa brottförina, sem nálgast óðum. Ótrúlega skrítið að við skulum búin að vera hér í bráðum 2 ár. Og enn skrítnara hvað safnast af drasli að einni lítilli fjölskyldu!! Verið að vinna í að grisja það aðeins þannig að þetta verði ekki algjör martröð rétt í lokin.

Cold on the highveldt

2007-04-29T09:46:00.000-07:00

Erum nu buin ad vera her i Jo'burg sidan a fimmtudagseftirmiddag. Traffikin her var gjorsamlega faranleg thegar vid komum, enda ad hefjast long helgi og allir sem vettlingi gatu valdid a leid eitthvert uti buskann. En fostudagurinn var freedom day - sem ad sjalfsogdu er almennur fridagur.

Annars hofum vid haft thad agaett her, raunar er svo kalt ad thad aetlar mann lifandi ad drepa. Madur bara rafar um a sinni lopapeysu og er samt kalt. Spurning hvort vid lifum thad af ad flytja aftur til Islands, brrrrrrr.

Buin ad gera thad sem vid hofum fram ad thessu ekki nad ad gera her, th.e. ad fara ad skoda Soweto. Thad var upplifun - sa hluti af hverfinu sem vid saum bara alls ekki sem verstur, bara soldid svona einsog ameriskur small town med sma slomm ivafi. Forum thennan typiska turistarunt, framhja husinu hennar Winnie Mandela, skodudum safnid sem er i husinu sem Nelson Mandela bjo i og svo Hector Pieterson safnid. Thad safn i svipudum stil og Apartheid museum, bara ekki alveg jafn hraslagalegt. En allavega tha er Soweto bara einsog first world storborg midad vid Malawi.

Segjum thetta gott i bili - vid i kuldanum i Jo'burg

ammæli og fleira fjör

2007-04-24T00:52:00.000-07:00

Þá er það helst í fréttum að haldið var uppá afmæli heimilisföðurins á föstudag í síðustu viku - það var nú svosem raunar allt frekar low key enda hann ekki mikið fyrir veislur og vesen. En mæðgurnar tóku sig til og bökuðu þessar fínu brownies í tilefni dagsins og, skipulagðar að vanda, fóru þær í Central Africana bókabúðina í Old Town Mall og keyptu afmælisgjöf. Enduðu með field guide to tracks - KI fannst það hið besta mál að kaupa svona "fótsporafræðabók" því kallinn væri svo mikið fyrir að lesa svona allskonar "fræðir" og bætti svo við að ef honum þætti þetta leiðinlegt þá væri hún alveg til í að eiga bara bókina, því kannski ef hún ákvæði að verða ekki "artist eða swimming racer" þá myndi hún kannski bara verða fótsporafræðingur!

Annars urðum við vitni að undarlegum atburði fyrir utan PTC þegar við fórum að kaupa það sem vantaði í afmæliskökuna, en sem við mæðgur komum keyrandi uppað búðinni sjáum við að þar eru læti í gangi, tvær kellur, önnur í bleikri skyrtu og hin í bleiku pilsi, eru þarna í hávaða rifrildi og slagsmálum! Þær slógust einsog vitleysingar og öskruðu og æptu, starfsfólk og viðskiptavinir úr búðinni voru komnir þar útá stétt að reyna að hafa vit fyrir þeim, en svo endaði þetta þannig að önnur þeirra sat í götunni og háorgaði. Kristrúnu fannst þetta afar undarlegt, og vildi fá að vita yfir hverju þær hefðu verið að rífast og klikkti svo út með því að sú sem var að grenja hefði ekki átt sjens í þessum slagsmálum því hinn væri miklu "strangari" sem þýtt af Kristrúnísku útleggst sem sterkari. Svo hurfum við bara inní búðina og keyptum okkar smjörlíki og egg og dömurnar voru farnar þegar við komum út aftur.

Erum svo á leið til Johannesarborgar aftur núna á fimmtudaginn. Svenni þarf að fara í tékk hjá doktor Goldin og svo ætlum við að vera í helgarfríi í "menningunni". Það verður fínt, og svo náttúrlega voða gott að koma aftur hingað í sveitina.

What else is new - jú, það kom þessi svaka rigningardemba á laugardagskvöldið, aðeins til að minna mann á hvernig regntímabilið var nú. En þetta hlýtur nú að verða síðasta demban, reyndar eiginlega ekkert rignt núna lengi. Svo náttúrlega fréttir af tilvonandi gestum, en Hrönnsla guðmóðir ætlar að skella sér aftur hingað til Malawi (heillaðist af landi og þjóð sem vonlegt er) og taka Kristínu Jóhönnu með sér í þetta skiptið. Við hlökkum ógurlega til að fá þær hingað og Kristrún getur varla beðið að fá Kristínu guðsystur til sín.

Úbbs, smá mistök

2007-04-18T05:44:00.000-07:00

Einsog kemur fram í kommentinu frá Þórdísi þá gerði ég smá mistök hér áðan, gerði mér ekki grein fyrir költstatus blaðsins, en það sum sé fæst ekki í bókabúðum. Hægt að panta hjá Þórdísi í gegnum netfangið bornogmenning@hotmail.com

Þannig að nú hljómar þetta svona: allir að drífa sig að panta eintak - og það strax!! og gerast svo áskrifendur enda um flott tímarit að ræða.

Mynd af tannlausum túkalli

2007-04-18T04:25:00.000-07:00

Hér kemur mynd sem Hrönn guðmóðir tók af tannlausa túkallinum og vinkonu sem hún varð sér úti um í Chinteche þegar við stoppuðum þar á leiðinni heim að norðan. Ótrúlega vígalegar skvízur!!

Annars bara allt í góðu hér í hinu hlýja hjarta Afríku. Skólinn kominn á fullt og búið að vera mikið að gera, sund bæði á mánu- og þriðjudag og svo verður Key Stage One Splash n´Dash á morgun, en það er sundsýning þeirra litlu dýranna. Við foreldrarnir mætum náttúrlega til að sjá listir afsprengisins. Ballettinn kominn á fulla ferð og fyrsti tíminn í Christian Class í dag. Annars er barnið orðið svo vel að sér í kristnum fræðum eftir þessa tíma, og auðvitað allan Jesúbókarlesturinn með pabba sínum, að það er alveg ótrúlegt. Hún er meira að segja farin að leita að ritningargreinum í Biblíum á hótelum (á hótelinu í Mzuzu var það mikið atriði að finna John 3:16)!!

Verð svo að láta vita af hinu ágæta tímariti Börn og menning en 1. tbl. 2007 er nýkomið út og í því er meðal annars góðs efnis grein eftir "sjálfa mig" um barnæskuna í Malawi, skrýdd þessum líka fínu myndum sem við familían höfum tekið á okkar digitalmyndavél! Sum sé, allir útí bókabúð að fá sér eintak af blaðinu;)

gestur, páskar og tannlaus túkall

2007-04-12T07:28:00.000-07:00

Þá fer maður loks í það að setja inn smá fréttir af familíunni og gestinum, en auðvitað ekki fyrr en komnar eru fram áskoranir um nýtt efni þarsem það sem hér hangir inni sé löngu orðið old news – já og ekki fyrr en gesturinn er floginn í burtu!

Hrönnslan er sum sé búin að vera hjá okkur í mánuð og flaug á brott frá Afríkunni í gær, ætti að vera komin til Amsterdam núna og rétt við að drífa sig í síðasta áfangann á ferðalaginu og komast alla leið heim. Það var ógurlega gaman að hafa hana hér hjá okkur, og við höldum að henni hafi nú bara líkað vistin ágætlega! En það hefur að sjálfsögðu ýmislegt verið í gangi. Við fórum auðvitað með gestinn til Monkey Bay og dvöldum í fínu yfirlæti í Chirombo einsog alltaf. Þríeykið Hrönn, Svenni og Kristrún höfðu það gott á ströndinni og við ýmis þorpsstörf á meðan ég var í vinnunni og svo reyndum við að gera eitthvað skemmtilegt saman þess á milli. Við stunduðum til dæmis siglingar á malavískum dugout, og þær Hrönn og Kristrún voru bara orðnar ansi lagnir kanósiglingamenn. Um páskana drifum við okkur svo í ferðalag til norður Malawi. Fórum alla leið til Nyika, sem var alveg meiriháttar. Landslagið svolítið svona íslenskt!! Þetta er í rúmlega 2600 metra hæð yfir sjávarmáli og því bara kalt ... við vorum þarna í flíspeysum og gönguskóm og hefðum alveg þegið að vera með vindúlpurnar líka!! Hrönn og Kristrúnu var skítkalt, sérstaklega fyrsta kvöldið og söknuðu þess að vera ekki með úlpur og húfur. Þarna fórum við í smá safariferðir, en það var nú svosem ekkert spes mikið af dýrum þarna, reyndar fullt af zebrahestum sem var auðvitað gaman að sjá. Fórum svo öll á hestbak, reyndar ekki zebrahestbak, en komumst ansi nálægt zebrunum samt. Meira að segja húsfrúin fór á bak, reyndar í taumi hjá einum hestasveininum, þorði ekki annað, en var samt ansi góð með sig að hafa ekki fríkað út þegar hestur hestasveinsins fældist aðeins útaf taumnum og allt fór í smá vitleysu. En voða gaman að dúllast þetta úti og skoða heiminn af hestbaki. Var nú samt óskup fegin að komast aftur að húsi og af baki, svona hræðslupúkar náttla allir stífir og ómögulegir og maður því hálf eitthvað lufsulegur eftir ævintýrið. En þau hin voru auðvitað einsog herforingjar við þetta enda vant fólk á ferð! Eftir Nyika keyrðum við svo enn norðar og til Livingstonia. Það var líka frábært upplifelsi, þrátt fyrir að ég allavega hafi haldið að mín síðasta stund væri að renna upp þegar við keyrðum upp fjallveginn sem liggur frá ströndinni og upp að bænum. Þvílíkur hryllingur. En þegar á staðinn var komið gistum við á gistiheimili sem heitir Stone House og er hálft safn og hálft gistiheimili og er í húsinu sem Dr. Robert Laws og frú bjuggu í, en þau voru aðalsprauturnar í þessari Livingstonia Mission hér um þarsíðustu aldamót. Fórum svo í páskamessu í fínu kirkjunni þarna, þar sem er þessi ógurlega fíni gluggi með steindu gleri og mynd af Livingstone að hitta höfðingjana á svæðinu! Hrönn stóð fyrir þessari messuferð, fannst ekki annað hægt en að upplifa það að fara í flotta messu í Malawi. Keyrðum svo til Mzuzu, aðra leið en við komum, veg sem er ekki malbikaður og svona doldið skrjóðslegur en mun skárri en fjallahryllingurinn þarna hinn. Gistum eina nótt í Mzuzu, lentum þar á þessu fína páska bbq, fullt af fólki sem tróð þvílíkt í sig af mat, nóg af krökkum og allskyns leiktækjum og græjum. Hrönn fékk að sjá traditional dances, en lagði ekki alveg í að taka snúning með Ngoni warrior. Sá sami bauð raunar Kristrúnu upp í dans en hún afþakkaði blessuð, hafði of mikið að gera í fjörinu með krökkunum. Keyrðum svo heim meðfram ströndinni, stoppuðum aðeins í Nkhata Bay og svo í Chinteche þannig að hægt væri aðeins að leyfa gestinum að sóla sig eftir allar fjallaferðirnar.

Annars gerðist það helst í lífi Kristrúnar í þessu páskafríi að hún ákvað að þakka foreldrum sínum kærlega fyrir gott samstarf í svefnmálum en nú væri kominn tími til að þeim fasa lyki, og sagðist héðan í frá ætla að sofa ein í sínu herbergi! Sem hún hefur gert og bara gengið einsog í sögu. Svo náði hún þeim áfanga að missa tvær framtennur í efri góm og er því sannkallaður tannlaus túkall þessa dagana – meira að segja pínu “þmámælt” þarsem fyrirstöðuna vantar þarna fyrir miðjum munni!

Já, svo má náttla ekki gleyma páskaegginu, en Íslandspóstur og einhverjir auglýsingamenn voru svo vinsamlegir að senda okkur hér í útlandinu þetta líka fína páskaegg. Þetta var eitthvað svona dæmi til að kynna þessa líka fínu sendiþjónustu hjá póstinum. En páskaeggið kom vel fyrir páska og alveg gjörsamlega í fullkomnu standi!! Við skildum það reyndar eftir heima þegar við fórum í páskaleiðangurinn, en réðumst á það í gærkvöldið og náðum að borða helling. Fengum reyndar einhvern ótrúlega fríkaðan málshátt, man hann ekki alveg, en hann var svo skrítinn að það þurfti orðskýringu með, hef aldrei áður séð páskaeggjamálshátt þar sem fylgir neðanmálsgrein með!!

Komin heim frá Joburg!

2007-03-16T00:54:00.000-07:00

Þar sem borist hafa beiðnir um fréttir .... og það strax ... þá reynir maður auðvitað að standa sig og setja hér inn nýjasta update. Sum sé, við náðum að fara heim frá Suður Afríku á föstudeginum 9. mars. Við vorum öll orðin verulega til í að komast heim til okkar, þetta var doldið löng útlegð, ríflega viku lengri en ráð hafði verið fyrir gert. En Svenni var orðinn mun skárri, og í tjékkinu á fimmtudeginum sagði doktorinn að loks sæi hann það sem hann vildi sjá, og að þetta væri allt á réttri leið. Kallinn er sum sé allur að koma til þó ekki sé hann kannski alveg hundraðprósent ennþá – en þess verður vonandi ekki langt að bíða.

Það skemmtilega var svo að hann Eiríkur ákvað með, ja bara alltaðþví engum fyrirvara, að drífa sig til Afríku og koma í heimsóknina sem hann hafði planað í janúar áður en hann fór að bægslast í badminton. Svo vel vildi til að hann flaug akkúrat í gegnum Joburg og flugið hans þaðan til Lilongwe var það sama og okkar! Við sum sé hittum hann á flugvellinum og vorum samferða síðasta spölinn hans.

Kristrún var auðvitað ægilega ánægð að komast aftur heim eftir útlegðina. Var farin að tala dálítið um það að sig hlakkaði mikið til að komast heim og geta farið að klifra í trjám. Hún var farin að sakna skólans og krakkanna sem vonlegt er, enda sagði kennarinn hennar, hún Miss Thompson okkur að daman hefði verið ægilega kát og glöð í skólanum á mánudeginum.

En svo má segja að hér í Malawi sé stanslaust fjör þessa dagana, en Hrönnslan okkar er nefnilega komin í sína löngu fyrirfram skipulögðu heimsókn. Ekkert smá gaman að fá kjéllinguna loksins hingað til okkar í Afríkuna. Verst bara að Steini og Sunna og Kristín gátu ekki komið líka, en það verður víst ekki alltaf á allt kosið. Eða einsog Kristrún segir: þau geta náttlega ekki komið því hver ætti þá að passa Neo.

Annars bara allt í rólegheitum hér, það er ennþá að rigna, virðist bara svei mér þá aldrei ætla að hætta. Síðasta vikan fyrir páskafrí í skólanum hjá KI að byrja á mánudaginn. Sú vika er “Book Week” og var guðmóðirin fljót að svara kalli frá skólanum um að koma að lesa fyrir liðið, það verður á fimmtudaginn kemur og verður væntanlega mikið fjör! Svo á víst að mæta i búning á mánudaginn, vera einsog einhver karakter í sögu – KI verður dansmeyjan í Staðfasta tindátanum (frekar svona vel sloppið fyrir foreldrana, bara hægt að senda hana í balletbolnum).

Sjuklingar i Joburg

2007-03-03T08:48:00.000-08:00

Tha koma loks frettir hedan fra Joburg. Erum buin ad vera her i ruma viku nuna, en hingad var skundad thvi Svenni thurfti ad fara i adgerd. Fyrirbaerid heitir Endoscopic Sinus Surgery, plus eitthvad nefvesen sem eg man ekki hvad heitir -- ma kannski bara segja ad kallinn hafi farid i nosejob eda lytaadgerd, verst bara ad hann litur heldur verr ut en adur eftir oll oskupin!!

Komum hingad a fimmtudegi og forum beint a spitalann en Svenni atti ad maeta i tjekk hja Dr Goldin adur en adgerdin yrdi gerd. Vorum svo maett uppa spitala klukkan half sjo daginn eftir en tha var adgerdin gerd. Kallinum dengt uppi rum, honum gefin svefnlyf, eda eitthvad vidlika, allavega rotadist hann alveg, og adgerdin sjalf svo gerd einhverntiman um ellefu leytid. Vid KI thvaeldumst um spitalann a medan, og komum svo upp einhverntiman milli eitt og half tvo, en tha var kallinn kominn ur adgerdinni. Ekki var hann nu frynilegur, en hann skartadi risastoru, kolsvortu glodarauga a vinstra auganu. Doktorinn var frekar midur sin yfir thessu, en thetta a vist ekki ad gerast i thessum adgerdum. En hann taldi ad ekkert hefdi nu skemmst, thannig ad thad var svosem allt i lagi. Sagdist hafa talad vid kollega sinn um malid og their sannfaert hvorn annan um ad thetta vaeri allt OK. Sjuklingurinn fekk svo ad fara heim um sexleytid um kvoldid. Var half svona slaeptur eitthvad en allt hafdist thetta tho.

Maetti svo i tjekk hja doksa a manudeginum, og allt virtist i saemilegu lagi, tho eitthvad ekki alveg perfect, en samt. Siddegis a manudeginum veikist karlinn svo alveg hrottalega og er bara rumfastur thad sem eftir lifir theim degi, alla nottina og fram ad hadegi daginn eftir. Tha leist mer nu ekkert a blikuna og hringdi i laekninn sem sagdi mer ad koma "med det samme" med karlinn til sin. Sem var eins gott thvi hann var kominn med einhverjar komplikasjonir og sykingu og gud veit hvad, og var settur a ymis hugguleg lyf til ad vinna a thessu. Thad eftir ad vid vorum buin ad aeda um spitalann, med hann i skann, ad rifast a ymsum stodum yfir "letter of guarantee" fra tryggingafelaginu og hvad veit eg. Medan Svenni var i skanninu tha tok kona mig tali, og tilkynnti mer ad hun vaeri nu buin ad fara i 17 sinusadgerdir og fa 43 svaefingar!! Ja herna sagdi eg bara, hja hvada laekni ertu? Tha sagdist hun vera hja Dr Goldin, og eg hugsadi med mer, tja, thad er nu eins gott ad kallinn lendi ekki i thessu! Dr. Goldin vard half midur sin thegar eg minntist a thessa konu (en hun for einmitt inn til hans rett a undan okkur), en sagdi mer tho og hristi hausinn ad hann hefdi nu ekki gert thessar adgerdir !!

Ja, og ekki ma gleyma thvi ad mitt i ollu veseninu for unginn ad fa kvef og hosta og hvaesti einsog litill selur. Doksi tok hana bara uppa sina arma lika og let hafa lyf, thannig ad eg var tharna med tvo sjulla i sma tima. En hun var nu ekki lengi ad na ser blessunin.

Thetta vesen allt saman thyddi svo ad vid gatum ekki farid heim a rettum tima, attum ad fara nuna a fostudeginum. Verdum ad vera her fram i naestu viku thannig ad haegt se ad fylgjast med malum hja kallinum. En thetta virdist sem betur fer allt vera a rettri leid og hann allur ad koma til.

Hugsanlega meira sidar hedan ur "semi" Afriku

sjuklingar og fylgikona

Farfuglar

2007-02-21T00:12:00.000-08:00

Smá öppdeit héðan úr Afríkunni. Ýmislegt búið að vera í gangi síðan síðast (einsog kannski vonlegt er þegar skrifarinn er haldinn lyklaborðsleti). En kannski helst það að við skelltum okkur uppí okkar litla krúttlega jeppa á miðvikudaginn var og tættum til Zimbabwe. Keyrðum til Tete í Mozambique og gistum þar. Gekk allt svona líka ljómandi vel. Sami kallinn á landamærunum sem reddaði okkur bílatryggingu fyrir Moz og aðstoðaði við pappírana. Frúin var búin að fá visa fyrir alla familíuna til Moz í þetta skiptið, minnug rifrildisins síðast þegar vantaði fyrir heimasætuna. En sum sé, í þetta sinn gekk þetta allt þvilíkt smooth fyrir sig og við bara drifum okkur í gegn og beinustu leið til Tete. Þangað vorum við komin rétt fyrir myrkur, þurftum reyndar að stoppa rétt fyrir utan borgina ásamt með fleiri ferðalöngum því það var eitthvað FRELIMO rallý í gangi og mikið fjör, dans og trumbusláttur og enginn mátti fara framhjá á bíl, afhverju veit svosem enginn. Fórum svo í að leita okkur að gistingu. Enduðum á einhverju móteli sem er víst það skásta sem Tete hefur uppá að bjóða, en ekki væri nú verið að segja sannleikann ef því væri haldið fram að það væri mjög huggulegt. Samt loftkæling þannig að þetta var alveg ágætlega bærilegt, en Tete er alveg hryllilegt hitasvækjubæli. Byrjaði nú raunar á því að rífa niður handklæðaprikið á baðinu .... það var á síðasta snúning og bara svona tyllt í vegginn ... og svo tilkynnti fröken KI það að nú væri hún alveg til í “að taka sturtu” þannig að handklæðinu var hvort sem var sveiflað af prikinu góða.

Héldum áfram til Harare daginn eftir. Sú keyrsla gekk líka mjög vel. Ekkert vesen á Zimbabvísku landamærunum. Vorum ekki með visa í þetta skiptið en það gekk allt greiðlega, meira að segja svo mjög að immigration gæinn bauðst til að sleppa okkur við að fá visa fyrir krakkann, sem var náttla hið besta mál. Við svo bara beina leið í menninguna í Harare. Kristrún fór strax með Huld í barnaafmæli og skemmti sér mjög vel “lék tennis” og allt hvað eina, var náttúrlega mjög góð í því geimi að eigin sögn! Við gamlingjarnir frílistuðum okkur á meðan, fengum okkur kaffi, keyptum fullt af Zimbabvískum skáldsögum á markaðinum og enduðum svo með því að fara út að borða.

Hittum svo Nindi vin okkar –þvældumst um með honum á föstudeginum. Skoðuðum húsið sem þau hjón eru að byggja, og ó mæ god, smáborgarahöllin okkar sem mun rísa senn hvað líður í Kópavoginum er nú bara peanuts miðað við þau óskup. Örugglega yfir þúsund fermetrar á einhverjum 3 hæðum. Jaccuzzi, sauna, gym, öll herbergi með sér baði, gestaíbúð með öllum græjum og þar frameftir götunum. Lóðin algjört æði og þvílíkt útsýni.

Aðaldæmið var svo ferð á laugardeginum með Huld á búgarðinn hans Davids. Svona tæplega 50 mínútna akstur frá Harare í áttina að Marondera. Frábærlega gaman að koma þarna og sjá. Hann ræktar tóbak og paprikur, engir smá akrar – og svo auðvitað maís ofaní starfsfólkið. En það er eins í Zimbabwe og hér, það er ekkert matur nema maís. Skoðuðum svo hvernig tóbakið er unnið og það er nú aldeilis system. Allskyns hlöður og gufuböð og hvað veit ég. Svenni fékk alveg fiðring, vildi bara helst fara að gerast bóndi í Zimbabwe. Verst að það er náttúrlega ekkert hægt;)

Keyrðum svo í einum rykk til Malawi á sunnudaginn. Frekar svona langt, en gekk allt vel og við náðum heim fyrir átta um kvöldið. Var sum sé hægt að svæla kéllinguna úr rúminu á svona sæmilega skikkanlegum tíma í þetta skiptið.

Annars bara allt í rólegheitum. Reyndar veikindi í gangi á búgarðinum í area 10. Jonah veikur, væntanlega með malaríu, Ronaldo veikur, væntanlega með malaríu og Flora búin að vera slöpp. Þannig að það er eins gott að spreya sig vel með Peaceful Sleep og eitra innivið þannig að maður verði nú ekki bitinn – ekki nennir maður að fá þessa fúlu mýrarköldu aftur.

Ungi slungi

2007-02-01T12:12:00.000-08:00

Þá er loks komin heim umsögn frá skólanum um ungann – en “tæknileg vandamál” seinkuðu málinu, átti að koma í lok síðustu annar sem var í byrjun desember. En það er ekki að sökum að spyrja, dóttirin fær þvílíka glansumsögn að betra gæti það ekki verið. Foreldranir að springa úr stolti, og skilja náttúrlega ekkert í því hvernig á því standi að barnið sé svona gáfað og dásamlegt, varla hefur hún það frá þeim, hmmm.... Ekki amalegt það að fá svona heilsíðu hrós um ungannn sinn!!!

Ekki margt í öðrum fréttum. Hér bara heldur áfram að rigna, og rigna og rigna meira. Göturnar orðnar verulega götóttar eftir öll lætin, en krafturinn í regninu er ekkert venjulegur. Maísinn að sjálfsögðu nýtur góðs af og þýtur upp. Hér hjá okkur er kominn hinn mesti maísfrumskógur, en Alex garðyrkjumaður er búinn að taka allan matjurtagarðinn undir maísrækt, einsog vera ber á þessum árstíma. Garðurinn að sjálfsögðu ótrúlega fallegur og ræktarlegur í öllu regninu, og ekki skemma fyrir öll blómin sem Alex hefur verið að rækta upp fyrir okkur, þar á meðal himinhá sólblóm.

Flora okkar er svo á leið til Nkhata Bay að borga skuldir sínar, en hún hefur verið að láta brenna múrsteina í húsið sem á að byggja fyrir hana. Hún fór fyrir nokkrum mánuðum og borgaði fyrir fyrsta skammtinn af múrsteinum, en svo hefur þetta dregist hjá henni úr hömlu og mál nú komin í nokkuð óefni. En þannig er að hér er innheimtumálum nokkuð öðruvísi háttað en við eigum að venjast á norðurslóðum, sum sé þannig að ef einhver í þorpinu borgar ekki skuldir sínar þá er þorpshöfðinginn settur í málið og þarmeð skjálfa allir af hræðslu. Flora kom til okkar óðamála og frekar óskýr í tali og fór mikinn um höfðingjann og son hans. Svenni skildi þetta fyrst þannig að höfðinginn vildi fá hana sem tengdadóttur, enda Flora kvenkostur góður. En nei, þá var það þannig að hann hafði notað einhverjar þær leiðir sem honum eru færar, hljómar betur að segja að það hafi verið Afríkutromman, en sennilega var það nú bara gsm sími með celltel korti, til að láta hana vita að nú væri kominn tími til að hún skellti sér uppí minibus og kæmi undanbragðalaust til Nkthata bay og borgaði þá 20.000 kwacha sem hún skuldar múrsteinamanninum.

Jú einar fréttir í viðbót, nú er kominn í umferð 10 kwatcha mynt!!! Ógurlega fínt og flott. Fara þá sennilega að detta úr umferð allir molnuðu og ógeðslegu 5 og 10 kwatcha seðlarnir.

Almáttugur, gleymum aðalfréttunum ... en það er sum sé staðfest núna að við erum að fá langþráðan gest til okkar um miðjan næsta mánuð, eða einsog Kristrún myndi segja: "hún Hrönn guðmóðir mín er að fara að koma" jei, hvað við hlökkum til. Það fór nú raunar ekki vel með gestinn sem átti að koma síðastliðinn sunnudag, en hann Eiríkur tók uppá því að fara að spila badminton og náði að koma sér í gifs sem hann þarf að vera með vikum saman ... en hann er ekki sloppinn enn, við bíðum bara eftir að hann birtist með eða án gifs.

Af hitabeltissjúkdómum og almennum eymingjaskap

2007-01-24T11:29:00.000-08:00

Jæja, þá er það malarían aftur .... en nú erum við öll búin að fá malaríu og ég sum sé í annað sinn. Frekar svona lítið skemmtilegt en ekkert við því að gera annað en að dengja í sig lyfjum og hvíla sig. Erum annars búin að vera hálf lufsuleg með magakveisur og flensu og svo þetta í ofanálag. Hélt reyndar að ég væri bara með svona gamaldags flensu og hálsbólgu, en var síðan svo sérkennilega slöpp seinnipartinn að við hjúin ákváðum að það væri best að drífa sig á klíníkina og láta testa mig. Einn plús í þetta skiptið, þannig að þetta er nú skárra en síðast. Hef nú samt ekki fengið jafn dramatísk einkenni og Svenni á sínum tíma þegar það bogaði svo af honum svitinn að hann varð að skafa hann af sér með plaststykki sem hann fann í bílnum meðan hann beið eftir Kristrúnu og Alice í ballettnum. En nóg af svona fréttum, allt undir kontról þannig og þó svo þessi malavíska malaría geti verið lífshættuleg þá er hún samt gædd þeim góða kosti að hún er ekki það sem þeir kalla “recurrent” það er þú færð ekki einkennin aftur nema að þú smitist aftur, en það gerist með aðrar tegundir sem eru ekki jafn hættulegar.

Annars bara rólegt. Rútínan komin í fullan gang, ballettinn byrjaði aftur í gær og þær vinkonurnar voða ánægðar með það. Fékk reyndar smá skammir í dag fyrir að hafa ekki hugsað fyrir því að láta frökenina hafa með sér nesti, hélt í sakleysi mínu að það væri nóg að vera með drykk í brúsa, en nei, maður þarf víst einhvern hressandi bita með sér líka! Kristrún heldur svo bara áfram að vera star student í Christian Class, sem kannski er ekki nema von því hún sér til þess með miklu harðræði að pabbi hennar lesi úr Barnabiblíunni (sem hér um slóðir gengur undir nafninu Jesúbókin) á hverju kvöldi, hann er miskunnarlaust barinn með Jesúbókinni ef hann möglar hið minnsta, og fékk að heyra um daginn “Svenni, skiluru þetta ekki, þú verður að lesa Jesúbókina, fullorðnir eiga að hugsa um börnin sín”. Ekkert verið að liggja á skoðunum sínum þarna. Rigningin er alltaf söm við sig, það sum sé bara rignir og rignir og rignir meira. Rigndi reyndar ekki í dag, en búið að taka smá skorpu í kvöld.

Myndir

2007-01-19T03:49:00.000-08:00

Setjum loks inn nokkrar myndir, hefur verið erfiðleikum bundið undanfarið að flytja myndirnar úr heimilistölvunni og í kerfið hér en vonandi gengur það að lokum þannig að við getum dengt inn nokkrum jóla- og áramótamyndum.

Kristrún í Chirombo

Gíraffi á ferð í Hwange

Fílahjörð í Hwange

Chilembwe Day

2007-01-17T11:31:00.000-08:00

Lífið gengur sinn vanagang hér í Lilongwe þessa dagana. Var löng helgi núna síðast, Chilembwe Day á mánudaginn, en Chilembwe þessi er einhverskonar frelsishetja þeirra Malavanna. Prýðir m.a. alla peningaseðla. Er svona fremur fornlegur að sjá enda sagði Kristrún þegar hún sá íslenskan peningaseðil með mynd af Jóni Sigurðssyni sl sumar: “Er John Chilembwe líka á Íslandi?”

Ýmislegt baukað og baksað um helgina. Tekin smá rispa í verslunum, farið í Fashion Emporium Lilongweborgar, já já, hér er nú ýmislegt til ... en þetta er svona sú búð sem selur mest af fötum af búðunum í Indian Town og er ekki með neitt of mikið af öðru með, bara dálítið af hljómflutningstækjum aftast í búðinni og nokkur pottasett meðfram einum veggnum. En þarna var fjárfest í þessu fína dressi á frúna, höttum og ógurlegum loðjakka sem hægt verður að nota þegar farið verður á kaldari slóðir, já að ógleymdum þessum líka fínu glitskóm. Svenni liggur undir grun um að hafa farið þarna áður í njósnaferðir því hann var ískyggilega fljótur að tína til það sem virkaði! Kíktum svo aðeins í Pep stores sem eru svona einhver Suður Afrísk keðja, sá þessar búðir reyndar hvergi í Suður Afríku en þær eru sjálfsagt á svona afskekktari sveitastöðum;) En þar var hægt að fjárfesta í strandkjól handa Kristrúnu, ekki hægt að kvarta undan verðinu, kostaði 299 kwacha eða svona sirka 150 krónur. Á meðan á öllu þessu stóð kom þvílík hellidemba að það var einsog himnarnir væru að bresta .... þannig að við ákváðum að gera lokatilraun til að finna regnkápu á dótturina, en slíkt er nú ekki auðfundið hér í borg. EN það gekk loks, í þessari líka fínu barnafatabúð sem reyndist leynast þarna í einni af koppagötum Indian Town, segið svo að Lilongwe sé ekki full of surprises. Regnkápan er nú raunar frekar furðuleg flík, stutt og með hettu, ermarnar ógnarlangar en teknar saman með teygju þannig að það er svosem ekki til skaða, og úr einhverskonar bleiku gúmmíplasti, svolítið svona einsog plastpoki! Dugar samt í það sem þarf, þ.e. að unginn komist í og úr skóla og geti leikið sér í frímínútum þegar rigningarnar eru sem mestar.

Fórum svo út að borða með vinafólki á laugardagskvöldið, á nýjan stað sem er hér rétt hjá. Þar situr maður úti en undir stráþaki. Var bara alveg ágætt, nema hvað að við gleymdum moskítóspreyinu og það var ekki að sökum að spyrja, ég var gjörsamlega étin upp til agna af andsk flugunum.

Kristrún fór svo í afmæli til Alice vinkonu á mánudeginum. Það var svona stelpupartý, nema það var víst ekki hægt að losna við Sam litlabróður. Voða gaman hjá þeim, fóru í Crossroads í crazy golf og svo heim þarsem veitingarnar voru bornar fram í nýja tréhúsinu hennar Alice sem vægt til orða tekið er svakalegt flykki, væri hægt að hafa litla fjölskyldu þar full time!! Þetta var allt ógurlega gaman og verst bara að þurfa að láta sækja sig, sumum finnst foreldrarnir alltaf koma of snemma!!

Sönn saga úr malavíska skrifræðinu ... og barnið hans Ronaldos

2007-01-10T11:43:00.000-08:00

fSvenni þurfti um daginn að fara með bílinn okkar í árlega skoðun. Það er gert hjá ágætri malavískri stofnun sem kallast “Road Traffic” – þangað fer maður líka til að borga “road tax” og skrá bílinn þegar maður kaupir hann fyrst, og fá ökuskírteini og svoleiðislagað. Allavega, hann fer þarna á mánudagsmorgun og þegar kemur að því að borga þessa eittþúsund kwacha (500 krónur) sem þjónustan kostar fer hann í tilþessgert herbergi og bíður. Þar lendir í biðröð með einhverjum ágætum hvítum guðspjallamanni og fleiri góðum og gegnum borgurum. Þarna situr stúlka fyrir innan glerið, í svona týpísku malavísku skrifræðisróðaríi. Hún ætlar svo að fara að skrifa kvittun, en þá standa mál þannig að hún er akkúrat búin með síðustu kvittunina í kvittanabókinni sinni. Hún stendur því upp og hverfur eitthvert á bakvið og svona 5 mínútum seinna kemur hún til baka með nýtt kvittanahefti. Sest niður, tekur pennann og ætlar að fara að skrifa, nei, þá er penninn orðinn ónýtur þannig að hún þarf nýjan, leitar fyrst dágóða stund í töskunni sinni að nothæfum penna en finnur engann og stendur þá upp og hverfur á braut í pennaleit. Kemur aftur einhverjum mínútum síðar, nú með nýjan penna. Aftur er sest niður og nú skal sko tekið á því og kvittunin skrifuð – en það var nú of gott til að vera satt, nú kemst hún að því að kalkípappírinn (en kvittunin þarf að vera í þríriti) er ónýtur, þannig að aftur er staðið upp, og það skal tekið fram að daman var engin smásmíði og stóllinn allur hallandi og lélegur þannig að þetta var ákveðin athöfn í hvert sinn, og enn hverfur hún á braut í dágóða stund og kemur svo aftur og nú með nýjan kalkípappír. Loks var kvittunin svo fullrituð, í þríriti, en ekki er allt búið enn. Það þurfti að sjálfsögðu að setja alvöru greiðslustimpil á miðann – og daman lyftir lokinu af stimpilpúðanum og mundar stimpilinn. Stimpilpúðinn var gamall og lúinn, veruleg dæld í miðjunni þarsem voldugum stimplinum hafði greinilega ótal oft verið skellt af krafti. Nú, að sjálfsögðu var ekkert blek orðið eftir í blessuðum púðanum þannig að eitthvað varð að gera í því máli. Hún nær sér því í lítinn brúsa með stimplableki og smyr vel á púðann, lætur svo stimpilinn vaða ofaní og .... úpps, blekið útum allt og m.a. á handleggina á henni og kjólinn. Hún fer að sjálfsögðu í hreinsiaðgerðir, tekur upp eitthvert plasstykki og fer að skafa blekið af handleggjunum á sér og öðru sem fyrir árásinni hafði orðið. Þetta dundar hún við langa hríð, en sér svo að þetta er ekki nóg, stendur upp aftur og hverfur, nú í drykklanga stund. Birtist svo aftur og þá búin að gera sitt besta til að hreinsa upp versta sullið. Tekur þá púðann og skefur varlega af honum og nú beint ofaní litla ruslafötu, þannig að þar með var þetta stimpilpúðamál bara orðið vandamál annarra síðar!! Þarmeð var loks hægt að stimpla blessaða kvittunina og ... málið dautt! Aðgerð sem við normal kringumstæður hefði tekið max 2 mínútur lokið á svona sirka 45!

Já, og svo hefur alveg gleymst að færa inn fréttir af því að Ronaldo, vörðurinn okkar, og skólastjóri og eini kennari Ronaldo School, er orðinn pabbi. Hann tilkynnti okkur þetta milli jóla og nýárs og við komum alveg af fjöllum, höfðum ekki haft hugmynd um að það væri barn í vændum. En mamman er sum sé fyrrverandi kærastan hans, þessi sem á pabbann og bróðurinn sem ætluðu að drepa Ronaldo karlangann þarna fyrir nokkru. Það var ægilegt drama á sínum tíma, hann þurfti að fara huldu höfði því þeir sátu víst fyrir honum í ægilegum drápshugleiðingum. En þeir hættu svo víst við það sem betur fer. Barnið er strákur sem hefur fengið nafnið Kristofer. Hann er fyrsta barn Ronaldos en á tvö hálfsystkini sammæðra. Við höfum ekki séð hann ennþá nema á mynd (sendum Ronaldo heim með myndavél þannig að Kristofer yrði nú færður í myndaannála) en ætlum að biðja Ronna að koma með hann í heimsókn einhverntíman fljótlega.

Aðrar fréttir héðan af búgarðinum í area 10 eru þær að Alex garðyrkjumaður var víst handtekinn á gamlárskvöld og stungið í steininn fyrir að vera sauðdrukkinn á almannafæri! Hann kom afskaplega miður sín til okkar með bréf þar sem hann skýrði frá atburðum. Hann þurfti svo að mæta fyrir einhvern dóm eða guð veit hvað útaf málinu, en við höldum helst að það sé allt komið í lag núna. Karlanginn búinn að vera gjörsamlega miður sín, gerir þetta væntanlega ekki aftur eftir þessa lexíu - Að öðru leyti bara allt rólegt!

Hippo Alert!

2007-01-08T09:30:00.000-08:00

Þá fer rútínan að komast í samt lag, skólinn að byrja á morgun og þarmeð það að þurfa að rífa sig upp klukkan 6 á morgnana. Fer nú misvel í fólk! Annars er bara gott í okkur hljóðið á nýju ári hér í Malawi. Hér bara rignir og rignir, já og rignir meira. En það er bara allt í góðu og við hugsum bara að þetta sé nú alsendis ljómandi ágætt fyrir vini okkar Malavana og maísinn þeirra og allt það.

Annars gerðist nokkuð óvænt í gær, sunnudag. Við vorum þá ennþá í Chirombo, og fengum upphringingu frá okkar góðu nágrönnum þar um að það hefðu heyrst undarleg hljóð og í kjölfarið sést flóðhestur í vatninu bara rétt hjá okkur. Við þustum út á verönd að athuga þetta mál, og jú, þarna svamlaði einmana flóðhestur bara rétt við eyjuna litlu sem er bara svona í seilingarfjarlægð frá okkur, eða þannig. Okkur þótti þetta merkilegt mjög, því allan þann tíma sem við höfum verið hér hefur ekki sést til flóðhesta þarna hjá okkur, né krókódíla, en sögurnar segja að krókó-arnir séu stundum hinumegin, eða bakvið Höfða. Vonandi samt að þetta fari ekki að verða að venju, manni finnst nú svona minna spennandi að svamla þarna í vatninu með hippo 10 metra frá sér!

Svo má segja að það hafi verið svona nokkurskonar aukajól og -afmæli í dag, en loksins barst póstur frá Íslandi, jólakort og allskyns pakkar. Kristrún kunni sér ekki læti, og sagði margsinnis “það er alveg brjálað þetta fólk” og átti við gefendurnar!!! Þökkum ykkur öllum kærlega fyrir, jólakort, myndir, gjafir og fínerí.

Rafmagnsraunir, afmæli og áramót

2007-01-03T06:00:00.000-08:00

Jæja, jólin liðu sum sé í vellystingum praktuglega í Zomba. Aðfangadagskvöld fínt og rólegt, góður matur og allt það. Á jóladag var svo mikið fjör, þá var boðið upp á hádegisverð og það svoleiðis fylltist allt af fólki að þeir réðu varla við neitt og voru farnir að ferja inn borð og skrifstofustóla til að fólk fengi sæti. Allt gekk þetta þó ágætlega, fullt af krökkum og Kristrún komin í kompaní með stelpum að hlaupa þarna um garðinn, þær voru að lokum komnar í einhvern löggu og bófaleik, voða skvízur.

Keyrðum svo heim á annan í jólum. Þar var allt með kyrrum kjörum, en ekki lengi ...
Við vorum ekki búin að vera heima nema kannski klukkutíma þegar þessi líka svakalega rigning skellur á með tilheyrandi þrumum og eldingum. Allt í einu kemur svo ógurlegur skellur og allt rafmagn fer af. Við sáum fyrir okkur að þetta ástand gæti nú tekið einhvern tíma, og hringdum í ESCOM til að fá einhverjar upplýsingar. Þar sögðu þeir okkur að eldingu hefði lostið niður í rafmagnslínu þarna í okkar hverfi og það yrði farið í að gera við. Þetta var auðvitað svosem ekkert spes skemmtilegt, enda við með rafmagnseldavél og því ekki fyrirsjáanleg mikil eldamennska, jú og hitinn náttúrlega hrikalegur og engar loftkælingar, svo ekki sé minnst á ísskápinn og hans innihald!! En til að gera langa sögu stutta þá varði þetta rafmagnsleysi í vel ríflega sólarhring, áður en yfir lauk var farið að flæða útúr ísskápnum, við orðin svöng og kaffiþyrst að ekki sé talað um sveitt og pirruð!!! Ýmsar leiðir voru reyndar til að redda málum með ísskápinn, við þvældumst út um allan bæ að leita að ísmolum til að bjarga áramótakjötinu sem feðginin höfðu keypt sér í Jóhannesarborg. En þá þurfti náttla akkúrat að vera transport problem hjá ísmoladíler Lilongweborgar þannig að ekki gekk það;) Við vorum óskup fegin þegar rafmagnið kom loks á, fórum í að redda því sem reddað varð úr ísskápnum (og sem betur fer var kjötið OK) og koma hlutum í skorður aftur. Erum svo búin að fá leyfi til að kaupa rafstöð þannig að þetta ætti ekki að verða vandamál í framtíðinni.

Þeyttumst svo niður til Monkey Bay. Þar var haldið uppá afmæli Kristrúnar þann þrítugasta. Það var með sama sniði og í fyrra, pylsupartí á ströndinni. Eitthvað um 60 krakkar mættir til að raða í sig pylsum og svo kexi í eftirmat. Fór allt ágætlega fram, vorum með fullt af fólki til að vinna í þessu með okkur og stýra liðinu. Svo varð allt brjálað undir lokin þegar þau fengu öll blöðrur og þvílík læti og fjör á ströndinni að maður vissi varla hvað maður átti af sér að gera! Afmælisbarnið skemmti sér ágætlega, var mikið í því að stýra þarna aðgerðum og sjá til þess að allir væru nú með nóg að bíta og brenna – en stakk svo reglulega af með einhverjum vinum sínum og klifraði upp í tré og gerði allskyns kúnstir.

Við hjúin stóðum svo sveitt yfir pottunum á gamlársdag, elduðum hamborgarhrygginn sem keyptur var í Suður Afríku, og allskyns dótarí með. Frekar mikið fjör að standa í þessu þarna í strandkofanum, en allt gekk þetta svosem áfallalaust og maturinn var góður, eða allavega það sem ég át af honum, lét hamborgarhrygginn eiga sig. Vorum svo mest í letimalli á nýársdag, nema KI auðvitað sem hamaðist á ströndinni sem aldrei fyrr, en svo var vinnan mín niðurfrá, það er Adult Literacy fólkið mitt, með áramótaboð sem við mættum í. Stoppuðum ekkert mjög lengi en þetta var ágætt, svona týpískt malavískt boð, ekkert of mikið fjör, allir voða virðulegir og sitja og raða í sig mat og drykk, hverfa sko ófáar kók og bjórflöskurnar ofaní liðið!!

Jolaregn i Zomba

2006-12-24T05:58:00.000-08:00

Sma jolapostur hedan fra Zomba

Komum hingad i gaer og Kristrunu strax sopad inn a jolaskemmtun fyrir born. Thad var bara fint, reyndar kannski ekkert serstaklega jolalegt, ef fra er talid ad jolasveinninn, eda Father Christmas einsog hann heitir her, kom i heimsokn og faerdi lidinu gjafir. Kristrun skildi ekkert i thvi hvernig hann hefdi farid ad thvi ad vita hvad hun heti, en let ser naegja tha skyringu ad mamma sin vaeri i serstoku samband vid tha felaga jolasveininn og tannalfinn og hefdi leidir til ad lata tha vita af svona hlutum. En hun var ekkert sma anaegd med ad hitta Father Christmas og fannst ekki verra ad hafa verid su fysta sem var kollud upp til ad fa pakka, og ad pakkinn var stor, flottur og raudur!!

Hofum svo verid her i dag i godu yfirlaeti, voknudum seint, sem er nu undur i vorri fjolskyldu, thad er ad fedginin sofi einsog folk, husfruin hefur nu thann haefileika i miklum maeli, hehehe. Drifum okkur svo i gonguferd um svaedid, sem var mjog gaman. I thessum skrifudum ordum er urhelli uti, komin sannkollud jolarigning, sem er audvitad afar fint fyrir maisraektandi Malava. Vid nattla ordnir soddan sveitamenn her ad vid fylgjumst spennt med regnfrettum og stodunni a maisraekt a hinum ymsu svaedum Malawi. Her i Zomba gengur thetta t.d. vel, "the weeding has started" Jamm, olik ahugamalin.

Her i verdur svo eitthvad voda flott programm i kvold og a morgun sem vid aetlum ad sjalfsogdu ad skella okkur i. Kristrun ekki komin i thann ham ad heimta ad jolin seu med einhverju akvednu snidi og finnst thetta bara fint. Sudar ekki einu sinni neitt spes mikid um gjafirnar!!

GLEDILEG JOL!!!!!

Kristrun, Sissa og Svenni

Getur verið að það séu að koma jól???

2006-12-22T04:54:00.000-08:00

Jahérnahér, þá eru bara næstum komin jól og þarmeð allt að því afmælið hennar Kristrúnar og þar af leiðandi gamlársdagur alveg á næsta leiti og svo nýtt ár .... og við ekki einu sinni búin að klára að setja inn ferðasöguna frá Zimbabwe, ferð sem var farin í október, já og fullt búið að gerast síðan. Þetta er náttúrlega nákvæmlega engin frammistaða, þó hún sé nú kannski ögn skárri en á fyrri hluta ársins, en það er nú svosem ekkert til að miða sig við heldur!

En sum sé, frá Mozambique brunuðum við í einum grænum hvelli til Harare, ekkert mál á Zimbabvísku landamærunum, þar voru menn hinir bestu og hjálplegustu. Þurftum reyndar aðeins að múta einum, afþví að við vorum ekki með eitthvað bréf frá malavísku löggunni um að við ættum bílinn, en vorum með skráningarbókina, sem er nóg fyrir alla nema Zimbabwemenn. En það gekk allt vel fyrir sig, múturnar það er, og við gátum brunað áfram, sem var eins gott því klukkan var farin að nálgast fimm og örustutt í sólsetur, og einsog allir vita þá náttla á maður ekki að vera mikið á flakki á þjóðvegum eftir sólsetur. En það varð nú samt þannig í þetta sinn, allt afþví að ekki hafði verið hægt að koma kjéllingunni framúr bælinu á skikkanlegum tíma um morguninn. Keyrslan til Harare gekk samt bara mjög vel, vorum reyndar stoppuð af löggunni einu sinni, og þá fékk frúin nú aðeins í magann og sá fyrir sér hræðilegar yfirheyrslur og skoðanir, en það var nú síður en svo. Þetta var bara svona huggulegt spjall, um hvaðan við værum að koma, hvert við værum að fara og okkur svo óskað góðrar ferðar. En svona var þetta svo allt í Zimbabwe, allir ótrúlega næs, allt gekk gjörsamlega smooth fyrir sig og sko ekki verið í því að búa til vandamál fyrir mann. Við fundum svo húsið hennar Huldar í Harare eftir smá leit, doldið flókið að finna þetta svona í myrkrinu, en það munaði því að það er þó smá lýsing í Harare, ólíkt Lilongwe, og göturnar heita allar eitthvað. Við allavega römbuðum á húsið og þar var sko tekið vel á móti okkur.

Við stoppuðum svo í Harare í þrjá daga, minnir mig, þetta er náttúrlega orðið svo langt síðan og minnið orðið lélegt hjá gamalli konunni. Vorum ekkert smá impressed yfir Harare, flott borg, loftslagið þægilegt og allir innviðir flottir (að okkar mati, en við erum jú að miða við Malawi, fólk í Zimbabwe segir að þar séu hlutir bara skugginn af því sem þeir áður voru). Reyndar fer rafmagnið soldið oft, miklu oftar en hér, og okkur skildist að flestir væru með borholu fyrir vatn í garðinum hjá sér – soldið svona “state of siege” í ríki Mugabes. En þetta er sko alvöru borg með flottum götum, fínum húsum, görðum, búðum, veitingastöðum, bíóum og slíku sem sveitamenn frá Malawi eru alveg undrandi yfir!

Frá Harare keyrðum við svo til Masvingo og Great Zimbabwe. Gistum þar í eina nótt og eyddum fyrriparti dags í að skoða rústirnar í Great Zimbabwe. Það var alveg frábært, ótrúlega flott og áhrifaríkt. Það segir nokkuð um ástandið í Zimbabwe að við vorum einu gestirnir á svæðinu meðan við stoppuðum sem voru þónokkrir klukkutímar. Þaðan var svo brunað til Bulawayo og Matopos, en þar gistum við í tvær nætur á gististað sem hér “Granite Ridge” og var svona sveitastaður. Það var fínt, vel um okkur hugsað og mjög fallegt þarna. Granítklettar útum allt og við klifum m.a. einn og horfðum þar á sólsetrið. Frúin kvartaði og kveinaði alla leiðina upp að þetta væri nú meiri vitleysan, en var svo voða ánægð þegar komið var á toppinn og ræddi ekki meira um það málið. Eyddum svo hálfum degi í að skoða Bulawayo, sem er næststærsta borg Zimbabwe og höfuðborg Matabelelands, en það var og er heimasvæði Ndebele manna, en þeir voru miklir stríðsmenn á sínum tíma.

Frá Bulawayo og Matopos brunuðum við til Hwange National Park og gistum þar á stóru Safari hóteli. Það var sama sagan og á hinum stöðunum. Þ.e. þarna vorum við reyndar ekki einu gestirnir, heldur var gist í einu öðru herbergi fyrri nóttina okkar, og kannski 3 þá seinni! Reyndar komu aðeins fleiri gestir þarna, en það var fólk sem var að notfæra sér veitingastaðina og sundlaugina á staðnum. Kristrún lék sér við stelpu frá Bulawayo og höfðu þær mikið gaman af að sulla í lauginni og þvælast um. Við fórum svo í æðislegt safari á okkar eigin “safaríjeppa” vorum meira og minna í heilan dag að þvæla þarna um garðinn, sáum hin og þessi kvikindi – rosalega fílahjörð, gíraffa, sebrahesta, nashyrning, kudu, eland, springbok, allskyns furðufugla og kvikindi sem maður kann ekki að nefna.

Frá Hwange fórum við svo beinustu leið til Vic Falls og þaðan yfir landamærin til Zambiu. Urðum að gera þetta svona útaf díselástandinu í Zimbabwe, en við þurftum að taka með okkur frá Malawi allt dísel til að nota í ferðinni og það var bara einfaldlega ekki hægt að koma meiru í litla jeppann. Tættum svo af stað frá Livingstone, þ.e. Vic Falls Zambiumegin til Lusaka og komum þangað um kvöldið. Daginn eftir var það svo einn sprettur frá Lusaka og heim til Lilongwe. Það gekk allt vel, var reyndar alveg hryllilega heitt, vel ríflega fjörtíu stig næstum alla leiðina og maður gjörsamlega að bráðna í bílnum og hvað þá þegar við stoppuðum, maður fann lá við hvernig drykkirnir manns færðust yfir á suðupunkt í flöskunum meðan maður var að fá sér að borða og það bogaði af manni svitinn. En heim komust við heilu og höldnu eftir frábæra ferð.

Jamm, þetta var svona hraðsoðin version af ferðinni, ágætt kannski eftir þennan ægilega langa inngang þarna um daginn;)

En síðan þetta var er auðvitað ýmislegt búið að drífa á okkar daga. Fórum m.a til Johannesarborgar í Suður Afríku núna í byrjun desember þarsem Svenni þurfti að komast þar til háls- nef- og eyrnalæknis, en slíkur fyrirfinnst ekki hérlendis. Mæðgur fylgldu með sem umboðsmenn sjúklingsins og skemmtu sér vel í menningunni í Johannesarborg. Ekkert smá ólíkt því sem hér er. Manni finnst maður alls ekki vera í Afríku þegar maður er þarna. Enda nutum við þess einsog hægt var, versluðum, fórum út að borða, skelltum okkur í bíó, skoðuðum apartheid safnið og KI tókst að draga okkur í skemmtigarð sem er við hliðina á safninu. Þannig að það var heilmikið skemmtilegt hægt að gera þó það þyrfti að eyða heilmiklum tíma í læknastúss og vesen.

Erum sem stendur í Monkey Bay og ætlum svo að drífa okkur yfir til Zomba og vera þar á jólunum. Aldrei að vita nema við myndumst til að setja eitthvað hér inn áður en árið er úti ....

Kristrún, Kristín og Dreki á Þeistareykjum

2006-11-21T23:04:00.000-08:00

Vorum að fá þessa mynd frá því í sumar senda, stóðst ekki mátið að skella henni hér inn. Ótrúlega sætar guðsystur að gobbast á Þeistareykjum sl sumar!

Ferð til Zimbabwe kafli 1 - í hverjum við komumst frá Lilongwe til Blantyre og þaðan til Tete

2006-11-14T12:29:00.000-08:00

Jæja, þá er orðið svo langt síðan Zimbabweferðin var farin að það liggur við að maður muni þetta ekki lengur .... og þó! Allavega þá lögðum við af stað strax eftir hádegi á föstudegi, Svenni var búinn að setja allt í bílinn og sótti okkur konurnar svo, aðra í vinnuna og hina í skólann. Þetta var síðasta daginn fyrir miðannarfrí hjá Kristrúnu og mikið að gera í skólanum, þau máttu mæta í “venjulegum” fötum og það þykir alltaf mikið fjör. Sum sé, brunað beint úr skólanum og suður til Blantyre, en við höfðum ákveðið að gista þar og leggja svo af stað að landamærunum á laugardagsmorgni. Sú ferð gekk öll mjög vel. Komum til Blantyre milli fjögur og fimm, kíktum aðeins í mallið og keyptum nesti fyrir ferðina og litum að sjálfsögðu við í “Game” nýju Suður-Afrísku búðinni sem er að revolutionera innkaupum í Malawi! Þar náði KI að svæla útúr foreldrum sínum Barbie litabók og liti, sem komu sér raunar afar vel á löngum keyrslum.

Eftir góða hvíld og nætursvefn á Mount Soche hótelinu, of góða í raun því frúin var í svo miklum makindum að það var engin leið að svæla hana fram úr rúminu nægilega snemma, var farið í morgunverð og svo beint í það að láta setja um hundrað lítra af díseli á brúsa og fylla bílinn. Afar áhugaverð aðgerð, bensínpiltarnir höfðu mikið gaman af þessu og við líka, og mynduðum auðvitað aðgerðina í bak og fyrir. Með litla jeppann fullan af díselbrúsum var svo keyrt sem leið liggur í áttina að Mwanza og landamærunum við Mozambique. Þar gekk allt vonum framar þannig séð, keyptum tryggingu á bílinn, en Mozambique er einhverra hluta vegna ekki inní COMESA tryggingapakkanum sem maður getur keypt hér og gildir í mjög mörgum löndum í sunnan- og austanverðri Afríku. Tryggingadílerinn aðstoðaði okkur svo við allt pappírsstússið, en maður þarf auðvitað að láta tékka á passanum og láta stimpla hann, sem þeir í Mozambique láta mann borga 2 dollara á mann fyrir, þ.e. bara fyrir stimpilinn, maður búinn að borga áður fyrir visað. Þá kom í ljós að þeir heimtuðu visa fyrir Kristrúnu, sem okkur hafði sérstaklega verið sagt af sendiráðinu í Lilongwe að þyrfti ekki! Mér fannst þetta frekar fúlt og var eitthvað að rífa mig við þá, en allt kom fyrir ekki, Svenni bað mig í guðanna bænum að borga bara fyrir þetta visa það þýddi ekkert að þræta við þá, og Kristrún reyndi hvað hún gat að koma mér til aðstoðar, sagðist þurfa að ganga í málið, þessir karlar væru að “pína mömmu mína”!! Það fór svo þannig að ég varð að gefa mig og kaupa visa fyrir frökenina, sem var tvöfalt dýrara en þau sem við höfðum fengið í sendiráðinu, og í raun meira því okkar voru “double entry” en hennar bara “single”. Já, svo þarf að fá innflutningsspappíra fyrir bílinn, skrifa í margriti upplýsingar um vélarnúmer og guð veit hvað, borga mengunarskatta og allt í þeim dúr. En allt gekk þetta að lokum og við gátum haldið ferðinni áfram. Framanaf fannst okkur ekki mikill munur á Mozambique og Malawi, svipuð þorp og allt það. Það var mjög þurrt allt og skrælnað, sem kannski var ekki nema von miðað við árstíma. Stoppuðum aðeins til að fá okkur nesti á leiðinni, ég hafði á orði að það væri nú svosem ekkert óþægilega heitt, en þegar hitinn var mældur þá var hann rétt um 40 stig. Svona getur þetta verið skrítið. Keyrðum svo í gegnum Tete, sem virtist hin myndarlegasta borg, sáum raunar ekki mikið af henni, vegurinn liggur í útjaðri borgarinnar, en þurftum þó aðeins að fara inn í bæinn til að kaupa dísel. Lentum svo í smá ævintýri þegar við vorum stoppuð af löggunni þarsem við vorum að keyra rétt útúr borginni. Okkur þótti þetta skrýtið, en stoppðum að sjálfsögðu og Svenni stökk út að tala við þá félaga. Þeir stóðu þarna heillengi og spjölluðu eitthvað fram og til baka, og endaði með því að mér var farið að leiðast þófið og stökk út, en þá kom í ljós að þeir höfðu sum sé stoppað okkur fyrir hraðakstur, við vorum á sirka 60, en þeir héldu fram að hámarkshraðinn væri 50 á þessu svæði! Þeir höfðu ætlað að sekta okkur um eina milljón meticals, veit svosem ekki nákvæmlega hversu mikið það er í annarri mynt, en okkur krossbrá að heyra svona upphæð og Svenni sagði þeim að ef svo væri þá væri bara best að fara á lögreglustöðina og ganga formlega frá þessu máli. Eitthvað virtist þeim ekki lítast vel á þær málalyktir. Ég kom svo inn í þetta og fór að tala portúgölsku við þá löggumenn, merkilegt nokk skildi ég þá bara sæmilega þrátt fyrir mína brasilísku portúgölsku sem ekki hefur verið notuð svo árum skiptir, og þeir skildu mig bara vel líka. Ég fór í það að drepa málinu á dreif og bað þá að segja okkur hvar við gætum keypt dísel, sem þeir gerðu skilmerkilega og eftir það var málið í raun dautt. Við keyrðum til baka inn í bæinn og á bensínstöðina, þarsem bensínafgreiðslukarlinn skildi portúgölskuna mína bara ágætlega líka!! Við svo til baka, og viti menn, erum stoppuð aftur af sömu löggumönnum bara lengra í burtu. En þá var ástæðan sú að þeir skildu ekkert í því að við væum komin þarna aftur, höfðum við ekki ætlað að fara í bæinn! En ég útskýrði að við værum á leiðinni til Zimbabwe og þeir bara vinkuðu okkur burt, sjálfsagt dauðfegnir að losna við þessa furðufugla úr sinni lögsögu.

Framhald síðar (með þessu áframhaldi verðum við í marga mánuði að segja söguna ... afar langar og detaljeraðar lýsingar á nákvæmlega engu ... fjörið!)

Zimbabwe

2006-11-01T23:37:00.000-08:00

Hér koma loksins nokkrar myndir úr ferðalaginu til Zimbabwe. Setjum fleiri inn við tækifæri, þetta tekur svo langan tíma þegar nettengingin er jafn seinvirk og hér. Ferðasagan fer að koma ...

Í sínum prívat Safaribíl í Hwange

Á Granite Ridge í Matopos

Bláskjár í Bulawayo

Tannálfur

2006-10-30T06:20:00.000-08:00

Þá gerðust stórtíðindi í hádeginu í dag, Kristrún Ingunn missti fyrstu tönnina, en þessarar stundar hefur verið beðið lengi! Blessuð tönnin, sem er í neðri góm, búin að vera laus lengi og fullorðinstönnin komin upp fyrir aftan (vonandi ekki tannréttingadæmi í uppsiglingu). Í dag var tönnsla svo orðin svo lufsuleg að frauka átti erfitt með að borða í skólanum og bað um að fá að fara með eitthvað mjúkt með sér á morgun, t.d. brauð með engri skorpu, þegar móðirin var búin að gera henni ljóst að það væri kannski ekki mjög hentugt að taka með sér ís og geyma hann í töskunni í nokkra tíma í 40 stiga hita!! Hún hefur líka haft af því miklar áhyggjur lengi að foreldrunum gæti dottið í hug að ráðast á sig, setja tvinna utanum tönnina og kippa henni úr, eftir afar ýktar frægðarsögur móðurinnar af því hvernig móðurafinn hlustaði ekki á neitt víl og vol og kippti tönnunum úr henni með spotta!!! Málið endaði svo á því að tannálfurinn sjálfur bað pabba sinn um að kippa tönninni, móðirin hvarf á braut og var varla komin inn ganginn þegar siguróp barst um húsið .... hún er farin .... og það var ekki einusinni sárt. Svo á að setja dýrgripinn undir koddann í kvöld og athuga hvort "Tooth Fairy" mæti ekki á svæðið og taki tönnina og skilji eftir pening - en það verður að vera alvöru bréfpeningur, þótti hálf púkó að mamman hefði bara fengið smápening fyrir sínar tennur þarna í gamla daga en ekki bréfpening.

Ferðasögur frá Zimbabwe eru svo á leiðinni - sem og væntanlega sögur af ferðum til Monkey Bay og Blantyre .... meira flakkið á einni familíu.

Foreldraviðtal

2006-10-04T06:08:00.000-07:00

Þá var það foreldraviðtal hjá Miss Thompson í dag. Það var afar ánægjulegt, fengum að vita að dóttirin er að standa sig ákaflega vel, gengur vel í lestri og reikningi og er bara almennt frábært barn. Einsog við auðvitað vissum!! Allt í lagi að monta sig smá af unganum. Fengum útskýringar á öllu þessu kerfi sem hún er búin að vera að segja okkur undan og ofan af, en þeim er sum sé skipt í hópa í lestri og reikningi, og það er gert m.v. getu en til að gera það ekki augljóst að sumir séu betri en aðrir og draga ekki úr þeim sem minna geta þá eru hópanir nefndir eftir litum, og Kristrún er í Red Group, em er sum sé besti hópurinn. Svo koma Blue Group One og Blue Group og svo Yellow Group. Eftir miðannarfríið sem byrjar eftir hádegi á föstudag og er í viku verður farið að herða róðurinn aðeins í lestrinum og þau fá erfiðari bækur heim og fleiri orð að spreyta sig á. Sem er fínt þó KI hafi alltaf núna komið heim með það sem kallast “Fun Readers” en það eru aukabækur sem eru erfiðari, smá saga í þeim eða rím eða eitthvað. Ekki það að manni finnast þær nú ekkert sérstaklega skemmtilegar svosem sjálfum – fær ekkert mikið útúr því að heyra sögur á borð við “jimpkin, jumpkin we´ll all have pumpkin” En það er misjafn smekkurinn;) Töluðum líka við PE kennarann sem lét vel af unganum, sagði hana vera topp íþróttanemanda og allt það. Svo maður monti sig nú meira þá var frauka valin “Musician of the Month of Septemer” og var heldur betur hreykin með það – sagðist vera sú eina sem væri búin að fá þá útnefningu tvisvar, en hún var Musician of the Month of March á síðasta skólaári!! Var svo ánægð með þetta að hún var alveg óðamála í bílnum á leiðinni heim “Mom please can we stay here another year, stay three years then I can get this in Reception, Standard One and Standard Two”!!!

Annars bara farið að hitna allverulega enda kominn október. Orðin vel rúmlega 30 stig í hádeginu og maður stundum alveg að leka niður af hita. Kom reyndar smá rigningarskúr á sunnudaginn, sem þýðir vonandi að regnið byrji fyrr en í fyrra. Væri ekki gott fyrir Malawana ef þetta væri einsog þá, ekkert nema þurrkar og hungursneyð.

Myndir

2006-10-02T23:46:00.000-07:00

Lúxus í Lilongwe

2006-10-02T11:34:00.000-07:00

Þá er þessi mánudagur að enda kominn. Búið að vera heilmikið að gera í dag og um helgina. Svenni í því í dag að redda okkur brúsum undir allt díselið sem við þurfum að dragsnast með til Zimbabwe. Sú aðgerð gekk vonum framar þannig að þá er bara eftir að láta skipta á allskyns drasli sem þarf að skipa á í bílum fyrir langferðir – kann varla að nefna þetta allt, allskyns olíur og síur og vökvar og hvað veit ég. En þetta er nú sem betur fer ekki mín deild. Mín deild hinsvegar að sjá til þess að allskyns vegabréfsáritanir komist rétta leið í passana okkar. Þeir í Zimbabwe svo kræfir að þeir láta krakka sækja um visa, sem ekkert af hinum löndunum gerir. En sum sé, við erum orðin ægilega spennt að fara, bíðum bara eftir föstudeginum, en þá eftir hádegi ætlum við að bruna til Blantyre, gista þar og leggja svo af stað í bítið á laugardag.

Laugardagurinn var bara lúxus hér hjá okkur. Fórum í Tamarind Club með Kristrúnu í sundtíma. Fyrsta skipti sem hún fer en þónokkrir úr bekknum hennar mæta þarna í sundtíma á laugardagsmorgnum. Þetta var alveg meiriháttar þannig að nú erum við búin að ákveða að sækja um aðgang að þessum ágæta klúbb. Vill svo vel til að tilvonandi tengdamamma Kristrúnar sér um klúbbinn þannig að það verður vonandi auðsótt! Drifum okkur svo í bæinn eftir sundið, fengum okkur hádegismat á Mamma Mia og svo var farið í Indian Town að versla. Það er nú alltaf upplifun að fara þangað – þvílík kaos. Byrjuðum á timburmarkaðnum, en við ætlum að láta smíða fyrir okkur hillur í borðstofuna þannig að við kíktum á hvað þar væri í boði af huggulegum harðvið sem mætti nota. Ýmislegt til sem við förum í að kaupa þegar frá Zimbabwe verður komið. Ég endaði svo með að kaupa nýtt veski, kominn tími til að leggja þessu gamla – það var týpísk malavísk verslunarupplifun. Við spurðum um verðið, því það er náttúrlega ekkert verðmerkt. Þeir segja 3500, og ég góla uppyfirmig, þrjúþúsundogfimmhundruð, ah, madam segja þeir þá, what can you pay, make us an offer .... og ég segi: en á þessu veski hér stendur 1700, og þið ætlist til að ég borgi 3500 – but madam that is dubai money. Við enduðum með að kaupa þetta á 2500, sem sjálfsagt var alltof mikið – veit reyndar ekki hvert gengið er á dubai-ískri mynt en svona er þetta bara hér! Unganum tókst svo að svæla tvo ísa útúr pabba sínum í Shoprite meðan ég vafraði um búðina í leit að æti. Hún fór nokkuð faglega að þessu, spurði pabba sinn hvort hann vildi ekki ís líka, jú jú hannn vildi það, svo sannfærði hún hann um að hann ætti að bíða með sinn ís þartil hún væri búin með sinn, og þegar hún hafði hesthúsað sínum sagðist hún endilega þurfa að athuga hvort hans væri ekki vanilluís líka – og svo sást ekki meira af ísnum þeim. Þau komu svo blaðskellandi inn og höfðu miklar skoðanir á því sem ég var búin að setja í körfuna og hverju ætti að bæta í hana.

Sunnudegi eytt heima í garði – Flora farin til Nkhata Bay að kaupa múrsteina þannig að húsfrúin stóð sjálf í þvotti og snúruferðum. Bara alveg ágætt að stússa í því. Kristrún, Serbina og Jonah í því að stússa í garðinum og hreinsa uppúr vatnsrennunum. Óskup dugleg greyin.

Lilongwe á föstudegi ....

2006-09-29T04:55:00.000-07:00

Þarsem við eigum örugglega ekki í náinni framtíð eftir að nenna að koma okkur upp svona sérlegatilþessgerðri myndasíðu, þá er ætlunin að vera aðeins duglegri í framtíðinni að myndskreyta þessar færslur hér. Best að byrja bara núna og setja inn eina eða tvær myndir og reyna svo að halda uppteknum hætti.

Héðan annars allt gott. KI á leið í afmæli í dag til tilvonandi tengdasonar okkar;) Hún hefur sum sé tilkynnt að hún hafi hugsað sér að koma aftur til Afríku eftir 20 ár og giftast Bradley bekkjarfélaga sínum, en hann heldur einmitt uppá 6 ára afmæli sitt í dag í Tamarind Club í British High Commission. Allir eiga að mæta með sundföt þannig að það verður efalítið mikið fjör í gangi þar. Þau vinirnir Kristrún, Alice, Celeste og Jani fóru svo í myndlist í gær og unnu þar við að mála sólblóm. Voða gaman, og ein ný úr bekknum, Jade, farin að mæta líka. Svo var það Ronaldo school á eftir í garðinum. Nóg að gera sum sé.

Svo er það bara Lilongwehelgi framundan, ætli við reynum ekki að skreppa í búðir, ekki að það sé um auðugan garð að gresja, en þyrftum að reyna að fá hvítar leikfimistuttbuxur á frauku því þær sem voru saumaðar í fyrra eru orðnar ansi þröngar um bumbuna. Það gæti orðið þrautin þyngri að finna það, og hugsanlega endar maður með að láta bara sauma aftur, en þá hættir maður á það að þær verði of stórar eða of litlar .... þó hann sé nú ágætur hanni Tana saumakarl þá á hann þetta til!

Annars er allt á fullu að undirbúa fyrir ferðina til Zimbabwe. Verið að sækja um visa, bæði til Mozambique og Zimbabwe, og svo þurfum við að fara og kaupa okkur bensínbrúsa, því maður þarf víst að bera með sér það bensín eða diesel er það nú víst, sem maður notar þar innanlands. Víst ekki á vísan að róa með eldsneyti í ríki Róberts karlsins.

Meira af dýralífi ....

2006-09-25T02:16:00.000-07:00

Þá eru það frekari fréttir af dýralífi í Strandkoti ... en þar dvöldum við frá föstudegi fram á sunnudag. Á föstudagskvöld flatmöguðum við fjölskyldan í sófanum og höfðum það gott þegar eitthvað einkennilegt þrusk heyrðist allt í einu. Og það kom ekki af gólfinu í þetta sinn ... nei nú var það lítill og krúttlegur íkorni sem prílaði um í þaksperrunum, ferðaðist fram og til baka alveg rétt uppvið stráþakið. Þetta var nú svosem bara allt í lagi að hafa greyið þarna, þó okkur brygði við svona fyrst. En fram að þessu hafa íkornanir látið sér nægja að halda hlaupkeppnir sínar í rýminu á milli loftsins í svefnherberginu og þaksins. En í þetta skiptið var þetta eintak komið inn í stofu þar sem ekkert falskt loft er! Ekki spurðist svo meira til íkornans yfir helgina, sennilega hefur honum leiðst þarna greyinu og farið að hitta vini sína sem hafa haldið sig einhversstaðar annarsstaðar. En á sunnudagsmorgni þegar húsmóðirin trítlaði fram og ætlaði að fara að hita kaffi, brá henni heldur í brún þegar hún gekk framá smádýr nokkuð, sem henni þótti þó full stórt ... en þar var kominn stærðarinnar froskur. Kallað var á hina fjölskyldumeðlimina sem fannst þetta hinn mesti fengur, fóru saman í það að ná frosknum og setja hann undir glerhjálm og uppá borð þarsem miklar athuganir fóru fram sem enduðu með því að Kristrún teiknaði þessa fínu mynd af fyrirbærinu. Honum var svo sleppt út á gras og spurðist ekki til hans meir.
Annars stundaði KI þónokkrar veiðar í þetta skiptið. Dreif sig allnokkrum sinnum í það að aðstoða fólk sem var við veiðar alveg í flæðarmálinu. Þótti það nauðsynlegt að fara aðeins í það að vinna í þeim málum. Eitthvert skiptið kom hún svomeð einn pínulítinn fisk í laun!! Svo var heilmikil húsbygging stunduð. Hún og hópur af strákum fóru í það að safna sér grjóti og múrsteinum og voru búin að byggja sæmilegasta kofa, með greinar sem þak, afmarkaða verönd og smá eldstæði til að geta nú kokkað sitt nsima.

Kristrún kúasmali

2006-09-18T02:48:00.000-07:00

Þá erum við komin heim úr enn einni ferðinni suður til Apaflóa. Þar var allt í góðum gír einsog við var að búast. Farið að hlýna ansi mikið, þó ekki orðið óþægilega heitt ennþá. Tíminn á laugardeginum aðeins nýttur í sólböð, þó allavega húsfrúnni þyki það ekki skemmtileg iðja. En ekki dugar að vera snjóhvítur í öllum hitanum – fröken Kristrúnu þykir það slæmt að móðir hennar sé of hvít og leggur hart að henni að brúnka sig nú smá. En það var mikil aksjón í gangi hjá frökeninni allan tímann. Var úti á strönd gjörsamlega allan daginn bæði föstu- og laugardag, enda var það þreyttur ungur einstaklingur sem lagðist til svefns bæði kvöldin. Ströndin, og Chiromboþorp einsog það leggur sig, eru endalaus uppspretta alskyns leikja og starfsemi. Verið að byggja sandkastala, þykjast elda nsima í flæðarmálinu, fara í vatnið að busla, fá sér far á eintrjáningi og fara þar að stýra aðgerðum, klifra í trjám, tína sítrónur, skreppa út í Cape að spjalla við garðyrkjumanninn, halda hoppukeppni af stallinum á lóðinni yfir á ströndina, reka kusur út ströndina og ..... Nýjasta aktívitetið var sum sé að Kristrún gerðist kúasmali – seinnipartinn á laugardag fór ógurlegur flokkur af kusum röltandi út ströndina og nokkrir litlir kúasmalar fylgdu þeim eftir. KI leist nú ekki á blikuna til að byrja með en var fljótlega komin í málið, farin að leggja kúasmölunum lið og skondraði með þeim heillanga leið eftir ströndinni. Kom sátt og sæl til baka, grútskítug og öll í sóti, en það hafði henni tekist að næla sér í einhversstaðar á leiðinni!

Svo er það bara rútínan hér í Lilongwe út vikuna – gerum jafnvel ráð fyrir að skreppa aftur suðureftir um næstu helgi. Og svo erum við farin að undirbúa ferð til Zimbabwe, en þangað ætlum við í október í miðannarfríinu í skólanum.

Lilongwelíf

2006-09-13T23:12:00.000-07:00

Þá eru það smá uppdateringar héðan úr hinu hlýja hjarta …. Allt verið með kyrrum kjörum síðan síðast. Bara rólegheit í gangi, vorum heima alla síðustu helgi, skruppum í skólann hennar Kristrúnar á laugardaginn að skoða árlega sýningu hjá Lilongwe Agricultural Society. Það var fínt, voða flottar blómaskreytingar gerðar útfrá allskyns þemum, og svo grænmeti og ávextir. Maður hafði nú ekki alveg vit á þessu með grænmetið og ávextina, þ.e. hverjir ættu skilið að vinna og hverjir ekki, en mér varð nú að orði að allavega gulræturnar hans Alex væru flottari en þær sem þarna voru til sýnis! Við ættum kannski bara að skrá karlinn í félagið. Fórum svo í gönguferð á laugardaginn, bara hring í hverfinu okkar, niður að “damminum” sem er rétt hjá okkur og þar uppum allt, og hittum þá fullt af mönnum sem voru að setja mold á eldgamlan vörubíl. Svenni tók sig til og fékk þá til að koma með eitt bílhlass í garðinn til okkar, og svo strax á eftir að fara og sækja tóbaksmulning sem verður dreift á grasið. Þetta gekk allt eftir, þeim hlýtur að hafa fundist borgunin nóg því þeir komu brunandi með þetta löngu á undan áætlun. Þannig að nú er búið að dreifa mold í beð og slíkt þar sem þess þurfti, og þar að auki búið að fara fram smá skógarhögg, og lítur garðurinn mun betur út á eftir.

Svo er félagslífið hjá Kristrúnu allt að komast í full swing. Ballettinn hjá Mrs. Leslie að byrja í næstu viku, myndlistartímarnir á fimmtudögum, Christian Class byrjaði í gær – með miklu fjöri og skemmtilegheitum. Og svo kemur frökenin úr þessum tímum full af speki einsog “Mom, did you know that God is invisible, but he leaves his footprints everywhere, he is like the wind, you can´t see him but you can feel him.” Jamm, aldeilis speki. Heimaverkefnin í skólanum alltaf að aukast. Lestur á hverjum degi og ægilegar æfingar með að klippa út orð og búa til sínar eigin setniningar. Svo eru það prójektin, sem feðginin fara í saman, móðirin alltof föndurfælin til að standa í slíku, en eina vikuna var það að byggja hús, og núna síðast að búa til hljóðfæri.

Kuldi og trekkur við Apaflóa

2006-09-05T07:33:00.000-07:00

Vorum í Monkey Bay frá fimmtudegi til sunnudags. Þar var ótrúlega kalt, eða réttara sagt það var ansi kalt í Chirombo. Hörku vindur og læti á nóttinni og morgnana. Við bara í peysum fram eftir degi á laugardag, meira að segja KI kom inn af ströndinni til að klæða sig betur, sem hefur bara aldrei gerst áður! Annars allt með kyrrum kjörum við Apaflóa. Músin sem hrelldi okkur síðast þegar við vorum þar hafði fundist dauð af ofáti á bleiku músanammi, en viti menn, það mætti önnur lítil mýsla á svæðið á föstudagskvöld. Sem húsfrúin stóð við eldhúsbekkinn mundandi mikið sax sem hún ætlaði að nota til að skera niður sítrónur kemur mýsla trítlandi upp meðfram eldavélinni. Það var við manninn mælt að frúin tók viðbragð mikið, stökk afturfyrir sig með saxið í hendi og skrækti og gólaði. Mýslu brá við öll lætin og stökk í burtu hið snarasta. Aðeins heyrðist í henni aftur rétt á eftir en hún lét ekki sjá sig eftir það.

Kristrún annars í góðum gír á ströndinni auk þess að stunda sítrónutínslu í trjánum í Höfða og við hvíta húsið. Þessar fínu grænu, eitursúru sítrónur komnar af trénu hennar Ragnhildar við hvíta húsið. Fórum svo í gegnum Mangochi á leiðinni heim. Stoppuðum og skoðuðum “The Lake Malawi Museum”. Það var bara ansi gaman, ágætt safn þó lítið sé og allt auðvitað gert af töluverðum vanefnum. Þar lentum við svo í ansi spaugilegri uppákomu, en starfsmenn safnsins buðu okkur til kaups ýmsar bækur og bæklinga sem þeir voru með til sölu í glerskáp við afgreiðsluna. Þetta voru held ég 6 bæklingar sem við enduðum með að kaupa, og þá kom nú aðalmálið, nefnilega að finna út hvað við ættum að borga. Karlagreyin virtust ekki geta lagt saman nema tvær upphæðir í einu, og voru búnir að búa til 3 bunka og voru lengi lengi að reyna að finna útúr þessu, og allt kom fyrir ekki. Það endaði með því að ég fór útí bíl og náði í reiknivél fyrir þá, og ekki tók þá betra við því þeir kunnu auðvitað alls ekki á hana, ýttu alltaf á clear í staðin fyrir samasem. Að lokum tók ég málið í mínar hendur og reiknaði þetta út fyrir þá, og tók þá svo í tíma í reiknivélarkúnstum! Þetta var þó ekki allt því það var ekki hægt að fá kvittun fyrir bókunum, og þeir áttu heldur alls engan stimpil fyrir safnið! En við fórum út ánægð með bókakaupin og þeir væntanlega með að hafa getað platað þessa hvítingja til að kaupa næstum allt úr glerskápnum, en þessir bæklingar hafa væntanlega legið þar og safnað ryki frá því safnið var opnað!

Svo er það bara rútínan í Lilongwe, skóli og félagslíf hjá KI, verið að leggja áherslu á lesturinn í skólanum núna og gengur mjög vel. Höfum gefið henni frí frá því að lesa á íslensku til að rugla hana ekki í þessari hljóðaðferð sem þau eru að nota, en það eru jú allt önnur hljóð sem stafirnir gefa frá sér í enskunni. En tökum upp þráðinn um leið og hún verður orðin fluglæs, en þess verður ekki langt að bíða. Núna er svo aðalfjörið að lesa Winnie the Pooh á kvöldin og fær hún ægilega mikið útúr þeim óskupum, “Silly Old Bear” mikill uppáhaldsfrasi þessa dagana!

Mzuzu og meira

2006-08-28T00:19:00.000-07:00

Helst í fréttum þessa dagana er að við héldum hádegisverðarboð fyrir starfsfólkið í fullorðinsfræðsluverkefninu á fimmtudaginn síðasta. Þau voru öll hér uppfrá á námskeiði og voru á leið suður til Monkey Bay þannig að þetta var upplagt tækifæri til að bjóða þeim heim. Boðið haldið úti í garði og fór í alla staði vel fram. Búið að vera mikið að gera á heimilinu við að útbúa mat og ganga frá öllu. Þau fóru svo af stað niðreftir með afganga af kjúklingum og grjónum og fleiru með sér þannig að það voru allir saddir og sælir. Sama dag byrjaði Kristrún í myndlistartímum. Hún og Alice fóru saman og voru voða ánægðar. Voru að búa til hluti úr leir sem síðan á að brenna og þær að skreyta síðar. Kennarinn heitir Christina og er frá Zimbabwe skilst okkur. Kristrúnu fannst þetta merkilegt að kennarinn héti það sama og krakkarnir í Monkey Bay kalla hana, en þar gengur hún yfirleitt undir nafninu Kristina, og finnst það bara hið besta mál!

Drifum okkur svo í ferðalag um helgina. Fórum norður til Mzuzu og gistum þar í eina nótt. Virkilega gaman og verulega falleg leið. Dálítið öðruvísi en hér sunnar, miklu fámennara, alltaf færri og færri gangandi og hjólandi og allt það eftir því sem maður kom norðar, stundum meira að segja ekki hræða á ferli. Þarna eru líka skógar, sem maður sér ekki sunnar í landinu, búið að höggva það allt niður. Gistum í góðu yfirlæti á Mzuzu Hotel, þar sem við fengum frábæra þjónustu og góðan mat. Hótelið sjálft má muna sinn fífil fegurri, er svona ekta hús frá 1970, en væri eflaust hægt að gera það virkilega flott ef vilji og efni væru til. Í Mzuzu er mun kaldara loftslag heldur en hér, við þurftum að fara í peysur um kvöldið, og það var bara nokkuð svalt þegar við lögðum af stað í gærmorgun. Keyrðum svo aðra leið til baka, yfir til Nkhata Bay og þaðan niður með ströndinni. Frábært að keyra leiðina frá Mzuzu til Nkhata Bay, allt í blóma, grænt og fínt þrátt fyrir þurrkatímabilið, og allskyns grænmeti og ávextir til sölu á leiðinni. Kíktum svo niður að höfninni í Nkhata Bay og skoðuðum markaðinn þar. M.a. var þar Afrískur læknir með varning sinn útbreiddan, allskyns tófuskott og jurtaduft og fleira. Hann var í miðjum klíðum að lækna einhverja stúlku, sitjandi í moldinni. Keyrðum svo í gegnum gúmmíplantekru á leiðinni, gaman að sjá það, öll trén með svona litlar dósir hangandi utaná sér sem gúmmíið lak ofaní. Vorum svo komin til baka bara um hálf fimm leytið í gær og allt með kyrrum kjörum í area 10

Catch 22

2006-08-22T05:02:00.000-07:00

Ekki hefur það nú gengið "félega" að verða sér úti um pening ... náði þó að taka út 20.000 kwacha í gær í öðrum banka en vanalega, en svo ekki söguna meir. Reyndum aftur í dag og ekkert gekk. Í þetta sinn var það hraðbankinn sem var í ólagi, sá sem var á undan mér fékk heldur engang pening! En, maður berst hinni hetjulegu baráttu og heldur áfram!!! Verst að þetta þýðir að maður getur ekki borgað símareikninginn, fær í fyrsta lagi engan pening, og svo tekur það marga daga að hamstra fyrir honum í hraðbönkunum;) Þannig að það er auðvitað búið að loka símanum ... another day in the life .... Náði þó að borga rafmagnsreikninginn í gær, verst af öllu er þegar þeir aftengja rafmagnið hjá manni afþví maður hefur ekki borgað reikninga sem aldrei bárust. En hér á maður svosem að vita að maður fer bara og borgar hvort sem maður hefur fengið reikning eða ekki, þeir koma bara eftir dúk og disk.

Annars er núna verið að setja upp hjá okkur rafmagnsgirðingu ofan á hina stóru háu girðinguna til að halda nú úti óæskilegum einstaklingum sem koma í skjóli nætur. Við svosem fengið okkar skerf af því þó þeir hafi aldrei komist inn í húsið. Kristrún hefur mikinn áhuga á þessu verki, spáir mikið í þessa "ströngla" einsog hún kallar það sem verið er að setja ofaná girðinguna, og fannst merkilegt að þetta virkaði svipað og hestagirðingar sem hún hefur séð á Íslandi. Vonandi svo að þetta haldi þeim úti sem það á að halda úti. Maður getur allavega ekki séð að neinn nema fuglinn fljúgandi ætti að komast yfir þetta með góðu móti.

The quest for money ....

2006-08-21T00:57:00.000-07:00

Smá sögur af sérmalavískum vandamálum. En stór hluti laugardagsins fór í það að reyna að ná út peningum úr bönkum og hraðbönkum - með engum árangri! Farið í National Bank til að reyna að taka útá kreditkort, þar var maður settur í þriðju gráðu yfirheyrslu um hvað maður væri nú að gera hér og ætlaði að vera lengi og guð veit hvað, passinn grandskoðaður og loks tilkynnt að þeir gætu af manngæsku sinni leyft þessa transaksjón ef greiddur væri kostnaður auk 3% kommissjónar af úttekinni upphæð. Þetta fannst okkur keyra um þverbak og sögðum bara nei. Reyndum svo alla mögulega hraðbanka og alltaf kom neitun – maður við það að fljúga uppúr þakinu af pirringi ... sérstaklega afþví að í bankanum var okkur ráðlagt að vera ekki að þessu veseni og taka bara útúr hraðbanka!

Annars það helst í fréttum að fröken KI fór í klippingu á fínustu stofu Lilongweborgar hjá aðal klippimanninum, en samt .... hárið allt skakt og mamman, sem er nú ekki sú liðtækasta með skærin, varð að laga það allt þegar heim kom. En voða gaman á hárgreiðslustofunni, fékk hárþvott og svona einsog fín frú og var voða lukkuleg með þetta allt. Þar hittum við líka íþróttakennarann úr skólanum sem var þarna í hand-og fótsnyrtingu með dætrum sínum sem eru á aldur við KI. Þetta fannst minni nú sniðugt og lagði á það mikla áherslu að hún fengi að fara í svona handasnyrtingu áður en langt um liði! Þannig að við mæðgur verðum bara að drífa okkur í svona “mother-daughter” dæmi fljótlega þarna á snyrtistofunni. Vorum svo með fólk í mat á laugardagskvöldið þannig að þegar maður var búinn að róa sig niður eftir vesenið við það að vera fórnarlamb malavísks samsæris um að láta mann nú fara að spara og taka ekki út pening, þá var það eldamennska sem beið.

Drifum okkur svo til Dedza á sunnudeginum, fengum okkur kaffi og kíktum á Mpira bræðurna sem eru núna komnir með stærri og betri “búð/sýningarsal” fyrir útskurðinn sinn. Komumst að því að þeir lærðu í Mua hjá Father Bouchée og fluttu sig svo þarna yfir til Dedza. Greinilega ýmislegt gott að koma útúr þessu brölti þarna hjáa kaþólikkunum í Mua.

Fyrsti dagurinn í Standard One

2006-08-16T04:57:00.000-07:00

Þá er fyrsti skóladagurinn búinn. Ægilega spennandi að byrja aftur og hitta alla krakkana. Nýr kennari þetta árið, Miss Thompson, sem er afar skelegg stúlka frá norður Írlandi. Flestir krakkarnir í bekknum þau sömu og í fyrra. Einhver ný og örfáir sem voru settir í aðra bekki. Kristrún að sjálfsögðu strax í essinu sínu, og var farin að stjaka foreldrunum í burtu, "þurfið þið ekki að fara að drífa ykkur" og "það er komið line-up nú megið þið fara"!! Svo byrjar leikfimin á morgun, það var nú alltaf mikið uppáhald, og ekki var verra að þær fréttir komu að þau mættu mæta með einn bangsa með sér á morgun og hafa "teddy-bear picnic". Svo voru frímínúturnar náttúrlega alltof stuttar, maður hafði varla tíma til að borða snakkið sitt hvað þá að leika eitthvað af viti! Sum sé, allt fór vel fram og allir glaðir og ánægðir.

Kveðja frá skólastelpunni og foreldrum hennar

Blantyre og bílpróf

2006-08-14T23:35:00.000-07:00

Eftir viku í sveitasælunni í Monkey Bay drifum við okkur í það sem Malawi kemst næst borgarmenningu, þ.e. til Blantyre. Höfðum það fínt, fórum í mallið og keyptum bækur, skoðuðum timburfyrirtæki og húsgagnaframleiðslur og röltum aðeins um í bænum. Náðum að kaupa einsog einn spegil á markaðnum og skálar úr einhverjum afar sérstökum við. Eða okkur var allavega sagt að þetta væri mjög flottur og fínn viður .... en maður á náttla ekki að trúa öllu sem þessir "seljukallar" segja ... enda gerum við það svosem ekkert! En skálarnar voru fínar. Fullt af túristum í Blantyre, hvítingjar á hverju strái, þannig, allavega miðað við Malawi. Keyrðum svo aðra leið heim en vanalega, vorum orðin létt stressuð á tímabili að við hefðum villst en svo var nú ekki.

Þegar heim kom var allt með kyrrum kjörum, á sunnudaginn kom Alex garðyrkjumaður svo til okkar með pappíra undir hendini sem sýndu að hann er búinn að ná bílprófinu sem hann hefur verið að læra undir. Við vorum afar ánægð með það að þetta skyldi hafa tekist hjá honum, svo er bara eftir að fara með honum í skólann og þaðan til Road Traffic til að fá skírteinið endalega afhent. Vonandi getur hann svo nýtt sér þetta eitthvað, kannski einhverntíman fengið vinnu við að keyra eitthvað af þessum eiturspúandi bílskrímslum sem hér fara um göturnar -- vonandi þó að ef af því verður að farartækið verði með bremsur og kannski tryggt.

Annars er skólinn hjá Kristrúnu að fara að byrja á morgun, fyrsti dagurinn í Standard One. Alice vinkona komin frá Bretlandi og þær farnar að leika saman, voða fjör í gær hjá þeim með naggrísina hennar Alicar þá Ollie og Mollie og nýjasta fjölskyldumeðliminn í naggrísafjölskyldunni. Þær þvældu með þau í körfum og bjuggu til heimili fyrir þá.

Segjum skólafréttir á morgun ....
við í Lilongwe

Músastríðin miklu við Apaflóa

2006-08-09T00:20:00.000-07:00

Erum komin til Apaflóa, búin að vera síðan á föstudag. Hér allt með kyrrum kjörum, óvenju kalt raunar. En maður bara nýtur þess á meðan er og tekst svo á við 40 stiga hitann þegar þar að kemur!

Annars er það helst að frétta úr Strandkoti að þar geysa mikil músastríð. Urðum vör þar við pattaralegar mýslur sem stukku um og skemmtu sér, svo mjög að þær voru komnar alveg uppá rúmstokk til okkar, þá var nú gott að vera með moskítónetin, þó þau séu að sjálfsögðu ætluð til að halda heldur minni kvikindum úti! En við fórum í leiðangur og keyptum bleikt músanammi sem á víst að vera litið hollt fyrir mýslur, og eina gildru sem við fundum á markaðnum, en sú kom nú að litlum notum, mýslur bara átu úr henni og stukku á brott;) Þannig að músastríðin halda áfram og ekki spurt fyrr en að leikslokum. Svo eru vinir okkar íkornarnir búnir að hreiðra um sig aftur í stráþakinu, engar leðurblökur svo við vitum, þær hafa verið meira fyrir að vera undir járnþakinu í næsta húsi.

Kristrún og Liefa héldu svo andakt við hvíta húsið og hugsuðu til fyrrum íbúa þar. Þær urðu báðar hálf miður sín þær sakna fjölskyldunnar svo mjög. Kristrún kom hlaupandi yfir í strandkot og sagði frá þessu og sagðist sakna Ragnhildar, Skarphéðins og krakkanna svo mjög að hún fengi bara tár í augun .... og Liefa líka!

Nóg í bili, íbúarnir við Apaflóa

Komin aftur til Malawi

2006-08-03T04:36:00.000-07:00

Komum heilu og höldnu til Malawi í síðustu viku, eftir fyrirframákveðið stopp í London og óvænt stopp í Jóhannesarborg. Vélin til Lilongwe var farin loks þegar við lentum í Jóhannesarborg og við gistum því þar í góður yfirlæti í boði South African Airways. Höfðum það hörkufínt, slöppuðum af og náðum okkur eftir langt ferðalag, borðuðum heil óskup, veitingastaðurinn á hótelinu alveg frábær og varð þeim feðginum að orði: hvernig ætli kvöldmaturinn verði ef þetta er hádegismatur!

Allt við það sama í Malawi. Búið að vera mjög kalt þennan veturinn og er frekar svalt ennþá. Þó farið að hlýna verulega yfir miðjan daginn. Jörðin sviðin vegna þurrka, en regnið hætti í byrjun apríl. Malawar aftur teknir til við að kveikja bál hvar sem þeir fara, tókum eftir þessu þegar við komum fyrst í fyrra og fannst skrítið, en þetta er sum sé iðja sem þeir stunda þegar kaldast er.

Nóg í bili, kveðja frá okkur í Lilongwe

Malavískir páskar

2006-04-22T00:13:00.000-07:00

Þá eru páskarnir búnir. Ekki það að maður hafi orðið var við mikinn páskafílíng hér í hinu hlýja hjarta Afríku! En það tókst þó að verða sér úti um eitthvað sem líkist páskaeggjum handa dótturinni. Hún var óskup ánægð með þetta, át nú svosem minnst af þessu raunar ... en er það ekki vaninn með páskaegg. Aðalmálið var að fá að gefa vinum sínum í garðinum með sér af herlegheitunum.

Við fengum svo góða gesti á laugardeginum, en þá komu þær Berglind og Björg, læknanemar sem dvalið hafa við rannsóknir í Monkey Bay í 5 vikur, til Lilongwe á leið til Íslands og gistu hjá okkur. Við ákváðum fyrst við værum að fá gesti þetta kvöld að flýta páskamatnum og hafa hann á laugardagskvöld, sem raunar var hið besta mál því það var allt rafmagnslaust á sunnudeginum og ekkert hægt að elda! Við fórum því á Likuni markaðinn (sem er þekktur fyrir að valda gestum lystarleysi!!) til að kaupa grænmeti og fengum þar hauga af þessum fínu sætu kartöflum og ýmislegt fleira gott. Máltíðin var í alla staði fín, meira að segja “kjöt í matinn í mínu húsi” einsog dóttirin segir!

Annars var allt tíðindalítið um páskana, við bara skruppum í eina dagsferð aðeins norðurfyrir en vorum að öðru leyti í Lilongwe. Skutluðumst fram og til baka á flugvöllin að skila fólki og sækja, og svo var aðeins unnið.

Nú er svo skólinn aftur kominn á fullan skrið og félagslífið hjá unganum. “Playdate” uppá hvern dag annaðhvort hjá vinum eða vinir að koma hingað. Vantar sko ekki fjörið hjá ungviðinu í Lilongweborg.

Musician of the Month (of March)

2006-04-06T10:46:00.000-07:00

Jæja, einsog alltaf þá er fréttaflutningur hér ekkert til vandræða tíður. Fólk þarf allavega ekki að hafa áhyggjur af því að við tyggjum ofaní það allar upplýsingar um fótaferð og hádegisverði fjölskyldunnar, hehehe.

En allavega, þá var önn 2 í Bishop Mackenzie lokið þann 24. mars síðastliðinn. KI kom í þeirri viku heim með þetta líka fína heiðursskjal um að hún hefði verið valin “Musician of the Month” í tónlistinni. Foreldrarnir voða stoltir af unganum, en skilja svosem ekkert hvaðan hún hefur þetta því ekki eru þau svo sérlega músíkölsk. Hún var sjálf ansi ánægð með þetta, en hafði það helst um málið að segja að “I had to stand up and shake Mr. Allen´s hand”.

Tveggja vikna skólafríi er svo að verða lokið. Maður skilur raunar ekkert í því að þeir hafi ekki skipulagt þetta þannig að páskafríið félli inn í þetta frí, en þau byrja sum sé í skólanum núna á mánudaginn og verða svo í páskafríi á föstu- og mánudag. Enginn íslenskur lúxus hér með frí á skírdag.

Við notuðum svo tækifærið og fórum í vinnuferð í þessu hléi. Fyrst til Monkey Bay að sjálfsögðu þar sem ég var með fundi. Notuðum svo helgina í að kíkja á Blantyre, en við höfðum aldrei gefið okkur tíma fyrr til að kíkja á þessa aðalborg þeirra Malava. Mér varð nú að orði við Svenna, sennilega er maður búinn að vera of lengi í Malawi, þegar manni finnst Blantyre vera “the hight of civilization” – leið svolítið einsog fyrirsætunni sem ég las einu sinni viðtal við sem sagði “I know I´ve been in the Midwest too long when Liz Claiborne starts looking good to me”. Well well, maður er bara í þessu núna og þarf svosem ekkert að kvarta. En það verður áhugaverð félagsleg stúdía að koma til vesturlanda aftur eftir árið og sjá hvernig það fer með mann að sjá alla ofgnóttina. Svenna meira að segja fannst óþægilegt að fara í Chinchiri Mall í Blantyre, en það er ekki einsog það sé eitthvað mega, en samt svona í áttina með stórri Shoprite, þónokkrum búðum og veitingastöðum. Þannig að sennilega verður bara best að parkera honum í hesthúsinu og upp í sveit meðan ég spranga um í neysluhöllunum.

Næsta stopp var svo háskólabærinn Zomba, sem var höfuðborg hér til 1974 og aðsetur þingsins til 1994. Þar átti ég fundi með fólki í Chancellor College, sem er hluti af University of Malawi, og rannsóknastofnunum því tengdu. Virkilega gaman og vonandi að eitthvað gott geti komið útúr þessu. Við fórum svo uppá Zomba Platau, sem er alveg yndislega fallegt, og dásamlegt úsýni yfir allt. Verst að fólksfjöldinn hér er svo gífurlegur, og allir þurfa eldivið, þannig að jafnvel inni í þjóðgarðinum var fólk um allt að höggva sér í eldinn og maður getur séð hvernig hlíðarnar eru farnar að skríða fram á stöku stað vegna skógarhöggsins. Maður verður verulega miður sín yfir þessu, og vonar til að eitthvað verði hægt að gera til að stemma stigu við þessu öllu saman.

Látum nægja í bili, meira síðar – við í area 10

Regn og maurar

2006-03-09T07:45:00.000-08:00

Þá er það næsti skammtur af fréttum héðan úr hinu regnvota hjarta Afríku, en regnið tók loks kipp núna þegar regntímabilinu ætti í raun og réttu alveg að vera að ljúka. Raunar sólskin og bara örfáir skúrir í dag, en að öðru leyti búið að rigna nær stanslaust síðan á föstudaginn í síðustu viku. Við keyrðum heim frá Monkey Bay á sunnudaginn og lentum í svo mikilli rigningu að við sáum ekki útúr augum. Hér í Lilongwe hefur rignt það mikið að Lilongwe áin sem hefur bara verið þurr árfarvegur frá því við komum í júní sl er nú orðin að beljandi stórfljóti. Brú á leiðinni milli Mangochi og Monkey Bay gaf sig í látunum og þurfti um tíma að ferja fólk á milli, sjúkrabílinn frá Monkey Bay gat keyrt að brúnni, þar þurfti að flytja sjúklingana yfir og í annan bíl sem beið hinumegin. Sömu sögu var að segja af rútum og mínibússum!

Annars verður maður að standa sig í stykkinu að segja “skerí” sögur og þá kemur þessi: á mánudagskvöld verðum við allt í einu vör við það að eitt hornið í stofunni hjá okkur er orðið eitthvað einkennilegt. Við nánari skoðun kom í ljós að mauraherdeild hafði gert innrás, í gegnum þakplöturnar, og var í óða önn að koma sér vel fyrir þarna hjá okkur. Loftið á smá svæði gjörsamlega iðaði og hillurnar sem við létum setja upp í skotinu við arininn voru vel þéttsetnar af þessum iðnu verum. Nú það voru góð ráð dýr því klukkan var orðin níu og allar verslanir hér í borg löngu lokaðar og við áttum ekkert eitur. Heimilisfaðirinn stýrði aðgerðum einsog honum er einum lagið, allt tekið úr hillum og hrist og skakið þannig að engum maur væri líft, sjóðandi vatni hellt yfir allt, sápublönduðu vatni svo sprayað á herlegheitin. Ekki dugði það fullkomlega þannig að þá var ryksugan tekin upp og heilu mauraþjóðflokkarnir sognir upp í hana. Að lokum var svo borinn sterkur sápulögur á loftplöturnar og virtust kvikindin þá að mestu gefast upp. Nú daginn eftir var farið og keypt eitur og Alex garðyrkjumaður sendur upp á loft. Þá vildi nú ekki betur til en svo að hann náði að brjóta loftplötur í herbergi heimasætunnar!! Mikið á sig lagt í mauravörnum. En hann og Ronaldo, vörðurinn okkar, náðu að eitra þarna uppi þannig að vonandi verður þetta til friðs í einhvern tíma. Svenni fór svo í það að gera við loftplötuna, verk sem ég hefði afskrifað sem vonlaust mál. En ... hann hamaðist við þetta allan daginn og viti menn ... loftplatan einsog ný .... ótrúlegt hvað sumt fólk getur gert, og það við engar aðstæður og varla verkfæri. Maður verður nú aðeins að hrósa karlinum ráðagóða!

Í öðrum fréttum er svo að Bishop Mackenzie stóð fyrir Swimming gala fyrir yngri bekkina í Primary og Reception börnin performeruðu fyrir foreldrana núna í morgun. Voða gaman að fylgjast með þeim litlu lúsunum að hamast í vatninu að synda og leika sér. KI stóð sig bara vel, vantar aðeins herslumuninn hjá henni. En þau eru í sundtímum einu sinni í viku núna meðan er hlýtt ... þykir ekki við hæfi að þau séu í sundi á malavískum vetri!! Manni finnst það nú hlægilegt en svona er það samt. Svo kannski reynir maður að koma unganum á sundnámskeið hjá KR á íslensku sumri ... ssem er auðvitað mun kaldara en malavískur vetur! Þessu húllumhæi lauk svo í stofunni þeirra þar sem þau hjálpuðust að við að baka pönnukökur. KI að sjálfsögðu fremst í flokki og þurfti að hafa hönd í bagga með öllu. Svo mjög að foreldrarnir voru farnir aðeins að flissa, sem henni þótti ekki gott mál, ekki eftirá allavega og kvartaði yfir því að fólkið hefði hlegið þegar hún var að tala og það væri ekki fallegt. Við gerðum gott úr málinu með því að segja henni að það væri nú ekki slæmt að vera fyndinn, hún væri nú sjálf alltaf að segja brandara til að koma fólki til að hlæja!!!

Nóg af okkur í bili ....

Afrískur töfralæknir, sniglaveisla .... og góðir gestir

2006-02-21T06:58:00.000-08:00

Þá kemur loks að því að “fréttir” verða settar hér inn! Ýmislegt hefur verið í gangi síðan síðast einsog gefur að skilja. Má þar t.d. nefna það þegar Svenni komst í tæri við afrískan galdralækni nokkurn, en svo var að téður galdralæknir hafði stuttu áður reynt innbrot í húsið okkar, en var þá í gervi öryggisvarðar!! Málið var að eftir að blessaður vörðurinn reyndi að fiska töskuna mína út um gluggann og var í kjölfarið rekinn frá fyrirtækinu sem hann vann hjá þá kom hann þeim skilaboðum til starfsfólksins okkar að hann myndi leggja á þau seið (eða hvað það nú er sem galdralæknar gera) og voru þau dauðskelkuð, því hér trúir fólk því einsog nýju neti að hægt sé að leggja á fólk. Við höfðum að sjálfsögðu ekki haft um það hugmynd að blessaður maðurinn væri galdralæknir í frístundum sínum, en komumst sum sé að því þarna að hann hafði víst verið eitthvað að hræra í pottum og brugga einhverja seiði bara si svona inná lóðinni okkar á nóttunni!! Já, það gerist margt í henni Afríku, það verður nú að segjast. En húsfrúin þurfti sum sé að fara í það að hafa samband við vörslufyrirtækið og skamma þá fyrir þetta og segja þeim að vinda sér strax í það að hafa samband við manninn og gjörsamlega skipa honum að láta af þessu athæfi. Þeir komu strax á vettvang og reyndu að róa frúna niður og lofuðu öllu fögru. Þar á eftir má segja að málið hafi sofnað, eða allavega þannig að við höfum ekki heyrt meira af misgjörðum þjófóttra galdralækna og vonum að sjálfsögðu að þeir láti okkur og okkar fólk í friði í framtíðinni.

Næsta mál á dagskrá í area 10 var svo hin svokallaða sniglaveisla, en hún fólst helst í því að Svenni gekk berserksgang í garðinum með stóran úðabrúsa á bakinu að vopni! Úðabrúsinn hafði verið fylltur með blöndu af vatni og salti og þessu spreðaði hann sem vitlaus væri á blóm og tré í garðinum hjá okkur, en gróðurinn þar hafði orðið fyrir því að risastórir sniglar réðust á hann og reyndu sitt besta til að éta hann upp til agna. Fyrir snarræði heimilisföðurins var hægt að koma í veg fyrir að við stæðum uppi í garði sem væri sundurétinn – en sniglunum þykir víst saltvatnið ekkert sérstakt sælgæti!

Aðalfréttirnar eru svo að sjálfsögðu heimsókn afa og ömmu og Hóllu frænku! En þau komu alla leið frá Íslandi þann 7. febrúar og ætla að vera hér hjá okkur til 1. mars, en þá fara þau til Nairobi og ætla aðeins að stoppa þar og berja hús Karenar Blixen augum. Gengur að sjálfsögðu ekki að þýðandi Blixen komi til Afríku og fari ekki í pílagrímsferð á heimaslóðir frúarinnar.

Við höfðum ekki hugmynd um að Hólla frænka ætlaði að koma með þeim afa og ömmu og vorum ekkert smá hissa og ánægð þegar hún birtist á flugvellinum í Lilongwe! En að sjálfsögðu fór ferðin ekki alveg eftir áætlun (hvað er þetta með gestina okkar og flug?), en þau voru sum sé búin að fljúga frá London til Nairobi og frá Nairobi til Lusaka og frá Lusaka til Lilongwe þegar kom babb í bátinn og þeim var sagt að því miður gætu þau ekki lent í Lilongwe því flugumferðarstjórar væru með einhverjar aðgerðir og þeir fengju ekki lendingarleyfi. Vélin fór því aftur til Lusaka og var þeim tilkynnt á leiðinni að þau myndu reyna að fá leyfi til að fljúga aftur til Lilongwe og lenda þar en ef það gengi ekki þá yrði bara farið aftur til Nairobi. Sem betur fer var að lokum hægt að lenda í Lilongwe þannig að þau flugu aftur þangað!! Við vorum allan tímann á vellinum í Lilongwe og vissum ekkert annað en að það hefði orðið seinkun, sennilega eins gott því annars hefði maður farið að hafa áhyggjur. En mikið voru allir fegnir þegar þau voru loks komin heilu og höldnu til okkar og þessu hringsóli um afríska lofthelgi var lokið!

Af sérhönnuðum prikum, lemontrjám og fleiru

2006-01-31T11:50:00.000-08:00

Jæja, ekki er það nú gott að þurfa að byrja hverja færslu hér með því að afsaka hvað það er langt síðan síðast – en það má vona að það standi til bóta, eða annars er kannski öllum sama;)

En hér hefur lífið gengið sinn vanagang frá áramótum. Skólinn byrjaður og kominn á fullt skrið, heimalærdómur á hverjum degi þessa önnina sem er bara gott mál. Kristrún alltaf jafn ánægð í skólanum, má ekki missa af neinu, var t.d. frekar miður sín í síðustu viku þegar hún gerði sér grein fyrir því að með því að fara með okkur til Monkey Bay þá myndi hún missa af skólanum á föstudeginum. Sættist nú samt á það að koma, alltaf jafn gaman í Chirombo, og svo fannst henni ekki verra að þær systur Imba og Þura yrðu samferða okkur niðreftir.

Ferðin til Monkey Bay gekk vel, þar var allt með kyrrum kjörum. Kristrún lék sér við vini sína á ströndinni. Tíndi sítrónur úr trénu við Strandkot, reyndar heita þær ekki sítrónur hjá henni, heldur lemon. Við mæðgurnar urðum raunar mjög imponeraðar um daginn þegar við komumst að því að í garðinum okkar hér í Lilongwe er, hvorki meira né minna, en okkar eigið “lemontré”!! KI fannst við ekki lítið heppin fjölskylda að vera bæði með Mangotré og Lemontré í garðinum, fyrir svo utan öll önnur gæði sem honum fylgja. Verst bara að henni dettur ekki í hug að leggja sér neitt slíkt til munns! Vill frekar að sinn matur komi úr dýraríkinu. En aftur að Monkey Bay, þar kom þetta líka ógurlega úrhelli á laugardeginum, ætlaði aldrei að hætta að rigna, og stráþakið í Strandkoti lak svona hér og hvar. Svosem ekkert til vandræða samt. Á sunnudeginum var svo aftur komin þessi líka blíða, algjörlega heiðskírt og malavískt sólskin þannig að við íslendingarnir drifum okkur í siglingu á vatninu, á Möllunni góðu. Það var yndislegt að vanda, aðeins farið í land í einu þorpinu til að dæla vatni úr bátnum og veita þorpsbúum eitthvað til að hlæja að! Svo siglt áfram og stoppað til að synda og hafa það notalegt.

Við lentum reyndar í smá skakkaföllum um daginn þegar sjálf húsfrúin (ef frú skyldi kalla) kom að næturverðinum við þá iðju að reyna að fiska töskuna hennar útum opinn glugga með sérhönnuðu priki. Frúin ærðist af reiði, öskraði og æpti, stökk að glugganum og hrifsaði töskuna sína, hljóp með hana inn í stofu og þá kom til kasta heimilisföðurins að taka málið í sínar hendur, sem hann og gerði. Hann náði kauða og kallaði út liðsinni með því að ýta á neyðarhnapp. Þetta voru ógurleg læti sem enduðu í því að verðirnir sem komu náðu að finna prikið og kauði var færður í burtu. Nóg af svona leiðindasögum, en þetta varð til þess að við tókum okkur aðeins í gegn, fengum okkur gardínur fyrir vinnuskot og stofur og reynum að vera ábyrg og ekki með töskur á glámbekk!!

Nóg í bili, fleiri sögur úr sveitinn síðar ....

“Skítugar tásur í sófanum”

2006-01-07T09:18:00.000-08:00

Áður en reynt verður að setja inn fátæklegar fréttir af nýliðnum gestakomum, jólum, afmæli og áramótum verður að fara fram örstutt lýsing á atburðum dagsins í dag. Í dag langaði okkur gamlingjana sum sé að bregða okkur aðeins af bæ og skreppa eitthvert útfyrir bæinn. Þetta þótti okkur upplagt þarsem það er jú laugardagur og svosem ekkert annað sem stóð til. Svenni byrjaði reyndar daginn á því að fara uppúr fimm niður á rútustöð að sækja Mary, systur Floru, sem var að koma með rútunni frá Mzuzu með þá Junior og John í farteskinu, en þeir hafa dvalið ásamt Mary móðursystur hjá ömmu gömlu í þorpinu í Nkhata Bay síðan snemma í desember. En eftir að hafa tekið því rólega í morgun og fengið okkur morgunmat og vesenast fram og til baka ákváðum við sum sé að dífa okkur af stað. En þá kom smá babb í bátinn, heimasætan, þessi sem er nýorðin fimm ára tók það ekki í mál að fara að þvælast eitthvað af bæ og það algjörlega að óþörfu. Sagðist ekkert kæra sig um það, hún vildi bara vera heima að leika sér með vinum sínum og gera eitthvað skemmtilegt. Við værum alltaf að fara útúr bænum og í bæinn og gera eitthvað hundleiðinlegt. Fortölur voru reyndar en dugði skammt, með grátstafinn í kverkunum var okkur tilkynnt að það væri hvortsemer miklu betra þegar hún fengi bara að vera ein (les Flora að passa) heima því þá gæti hún bara gert það sem sér sýndist, til dæmis að vera með skítugar tásur í sófanum, hafa sjónvarpið hátt stillt, horfa á video ef hún vildi og vera úti þegar hún vildi. Þegar foreldrarnir væru heima væri hinsvegar stanslaust verið að banna sér eitthvað, alltaf að láta lækka sjónvarpið og rífast yfir skítugum tásum í sófanum! Jamm, það er erfitt að vera fimm ára og þurfa að eiga við sérviskuna í þessum gamalmennum stanslaust. Það fór því svo að Flora var beðin fyrir ungann og foreldrarnir fóru í sína dagsferð, lentu í smá hremmingum en komust þó heil á leiðarenda ekkert mjög löngu seinna en þau höfðu upphaflega ætlað sér.

En að öðru. Gestirnir okkar, þau Júlíana, Palli og Sindri eru komin og farin. Þau voru hjá okkur í tvær vikur og áttum við jólin saman. Við fórum öll til Monkey Bay og þar sáu þau ýmislegt. Fóru í siglingar á vatninu, heimsóttu þorp, sáu Gule waKulu dansa og sitthvað fleira. Við drifum okkur svo öll saman í safari í Liwonde. Gistum í eina nótt í góðu yfirlæti. Sáum fullt af flóðhestum, krókódílum, fílum, antilópum og allskyns fugla sem ég kann ekki að nefna. Kristrún var hrifnust af afríska fiskierninum, fannst það flottur og merkilegur fugl. Svo þótti henni ansi gaman að sjá baby krókódíl!

Jólin voru svo haldin með pompi og prakt hér í Lilongwe. Þau hefðu nú kannski þótt heldur fátækleg á íslenskan mælikvarða, en við nenntum ekkert að vera með jólatré eða skraut, enda finnst manni það vera dálítð útúr kú hér í hitanum. En KI reddaði því á sinn hátt, hún setti bara kort sem hún hafði teiknað í skólanum með mynd af jólatré á mitt stofugólfið, raðaði pökkunum í kring, og þarmeð var því máli reddað!

Við familían fórum svo niður til Monkey Bay aftur þegar gestirnir voru farnir og þar var haldið uppá 5 ára afmæli heimasætunnar. Með í farteskinu var fjöldinn allur af pylsum og gomma af kexi sem voru trakteringarnar í afmælinu. Það fór svo þannig fram að daginn áður lét KI vini sína á ströndinni vita að kl 2 daginn eftir ættu þeir að mæta í partý. Við fengum svo Gloriu, nýju starfsstúlkuna í Strandkoti, til að stýra herlegheitunum og gerði hún það af miklum myndarbrag. Davie garðyrkjumaður og vinur hans voru settir í að redda grillinu og fórst það vel úr hendi. Börnin, eitthvað á milli 50 og 60 fengu svo pylsu, brauð og tómatsósu, drukku djús með og enduðu svo á því að gæða sér á kexi. Gloria stýrði því að þau komu í hópum, þvoðu sér um hendurnar, settust niður og fengu veitingar, færðu sig svo aðeins frá, næsti hópur kom og svo koll af kolli. Kristrún sá svo sjálf um að bjóða uppá kex og fórst þetta bara vel úr hendi. Hún var voða dugleg við að passa uppá að minnstu börnin fengju líka og var komin í það að gefa litlum kútum að drekka og guð veit hvað. Að þessari veislu lokinni færðust hátíðahöldin inn í strandkot en þá komu Ragnhildur, Skarphéðinn, Imba, Þura og Indriði og borðuðu smartieskökuna sem Flora bakaði og Kristrún sá um skreytingar á. Þær Kristrún og Þura voru svo með börnin á ströndinni í leikjum fram undir myrkur og fóru allir glaðir úr veislunni.

Áramótunum eyddum við svo með Ragnhildi, Skarphéðni og börnum. Borðuðum saman góðan mat og svo voru þau með myndasýningu fyrir þorpsbúa á veröndinni hjá sér. Það var virkilega skemmtilegt, flottar myndir og mikið fjör. Fjörið hófst fyrst fyrir alvöru þegar veitingar voru bornar fram en þær hurfu einsog dögg fyrir sólu og var mikill handagangur í öskjunni við að verða sér úti um snakk og gos. En alveg ótrúlegt magn af snakki hvarf einsog dögg fyrir sólu á nákvæmlega engum tíma. Gestirnir týndust svo í burtu og við fórum í að skjóta upp rakettum einsog lög gera ráð fyrir að gert sé á gamlárskvöld. Þetta var fyrsta gamlárskvöldið sem KI nær að vaka fram yfir miðnætti, enda var litla kerlingin orðin ansi þreytt þegar heim í Strandkot var komið. Hálfskældi yfir því hvað þetta væri nú allt erfitt, hún þyrfti bara gjörsamlega að gera allt á þessu heimili, taka upp þessi blöð (pappír sem hún hafði verið að teikna á fyrr um daginn) og fyrr um daginn hefði hún sjálf þurft að þvo sundbuxurnar sínar (hámark ósanngirninnar) þar að auki ætti hún fullt af einhverju ónýtu drasli í Lilongwe, til dæmis fjöldann allan af blýöntum og stokleðrum og yddurum sem væru bara ónýtt drasl og enginn virtist hafa minnstu áhyggjur af þessu! Móðirin sór og sárt við lagði að þetta skyldi allt lagfært á nýju ári og með það sofnaði frökenin inn í nýtt ár!

Jóla-sumarfrí

2005-12-12T23:49:00.000-08:00

Þá er jóla/sumarfríið byrjað í Bishop Mackenzie og frökenin komin í slökun heima í area 10. Ef slökun skyldi kalla því hún er nú almennt ekkert mikið fyrir að taka því rólega. Foreldrarnir fóru svo um helgina og leigðu nokkrar DVD myndir, þar á meðal Mary Poppins, og hefur barnfóstran sú aldeilis náð að heilla yngsta fjölskyldumeðliminn. Myndin búin að fara margar umferðir síðan á laugardag og virðist ekkert lát á vinsældum hennar.

Hér er bara alltaf jafn heitt, og loftkælingarnar alltaf jafn bilaðar. Spurning að reyna nú bara að fara að gera eitthvað róttækt í þeim málum því ekki er nóg að hringja og biðja um viðgerðarmann, það er alveg deginum ljósara. Þetta regntímabil virðist ætla að verða óskup lélegt, hefur lítið sem ekkert rignt, ekki komið skúr hér í höfuðborginni í meira en viku. Þannig að ekki boðar það gott varðandi uppskeru fyrir svanga Malava.

Annars erum við að undirbúa okkur undir komu næstu gesta, en þau koma til landsins núna á miðvikudaginn 14. des. Höfum verið í því að laga gardínur og létum loks verða af því að fara með gardínurnar fyrir herbergi heimasætunnar til skraddarans okkar og settum þær upp um helgina, voða bleikar og fínar. Svo var það moskítónet yfir rúmið sem Mpondo smiður smíðaði fyrir okkur, að ógleymdu allskyns argaþrasi í Indverjabúðum yfir dýnu í blessað rúmið, en það mál endaði þannig að það var keypt dýna í annarri af tveimur stærðum sem til eru. Stærðirnar passa hvorug í rúmið og við nenntum ómögulega að fara að bíða í margar vikur eftir einhverri sérsniðinni dýnu sem myndi svo kannski hvort sem er ekkert passa, þannig að farið var útí ógurlegt möndl með að kaupa svamp aukalega og láta bólstrarann Jonas, vin Mpondos, sníða þetta og setja meðfram hinni dýnunni! Síðustu gestir sváfu í rúminu þannig og kvörtuðu ekki svo við vonum að þetta sé nú allt OK. Svenni var svo fyrir nokkru búinn að fá Mpondo til að smíða þessa fínu sólbaðsbekki sem bólstrarinn var svo fenginn til að redda dýnum í þannig að nú ætti vonandi allt að vera í standi til að taka á móti sóldýrkandi gestum.

Börnin eru svo bara áfram í Ronaldo school og svei mér þá ef hann Joe er ekki að verða mun skárri í enskunni. Kristrún skemmtir sér vel í skólanum þeim og tekur fullan þátt í öllu þar þessa dagana, svo mjög að hún veit ekki alltaf hvort hún er nemandi eða kennari, komum ósjaldan að henni með kennaraprikið á lofti eða með það í hendi á harðahlaupum eftir Joe því hann verður á stundum uppvís að því að taka ekki vel eftir og gleyma að hlýða. Annars er aumingja karlinn hann Ronaldo eitthvað hálf lasinn þessa dagana en druslast nú samt í vinnuna, sjálfsagt hræddur um að þetta vörslufyrirtæki segi sér annars upp. En til stendur að Svenni fari með hann á spítalann á morgun og láti tékka á honum. Vonum bara að þetta sé ekkert alvarlegt.

Hér eru svo allir uppfullir af því að ungfrú Ísland hafi unnið Miss World keppnina. Fór í ráðuneytið í dag og þetta var það fyrsta sem fólkið þar talaði um við mig. Stúlkan var svo á mynd á forsíður dagblaðsins hér og grein um málið með stórri mynd inni í blaðinu. Segið svo að hróður Íslands hvað fegurð varðar berist ekki víða.

Hitabeltisregn

2005-12-02T11:20:00.000-08:00

Þá er væntanlega kominn tími á smá “update” héðan úr “hinu hlýja hjarta.” Svosem allt tíðindalaust af suðurvígstöðvunum þannig. Regntímabilið raunar hafið og hitinn því ekki eins hroðalegur og hann er búinn að vera undanfanar vikur. Maður var gjörsamlega að gefast upp og leka niður úr hita, en regnið hefur aðeins bjargað því. Búið að vera bæði gjörsamlega ausandi rigning og svo svona íslensk haustrigning. Svo lætur sólin sjá sig þess á milli þannig að maður gleymi því nú ekki að maður býr sunnan Sahara.

Ekki er nú hægt að segja að það sé sérlega jólalegt hér í Lilongwe eða annarsstaðar í landinu ef útí það er farið. Þó farnar að koma ein og ein jólakúla í búðirnar og sums staðar hægt að verða sér útum sprengiefni fyrir gamlárskvöld!! Þetta er ekkert líkt því sem maður heyrir frá Íslandi þar sem allir virðast vera í miklu jólastuði nú þegar. Maður reynir nú samt kannski að hressa sig við og spá eitthvað í málið þegar meira fer að líða á mánuðinn. Sé nú samt ekki fyrir mér að maður standi í miklum bakstri og brasi í hitanum, ekki að það sé svo mikil breyting frá fyrri árum, maður hefur nú svosem aldrei unnið gullnu sleifina fyrir frábæra húsmæðratakta og gerir varla úr þessu, hehehe.
Svo auðvitað spurning hvort íslenskir jólasveinar nenna að gera sér ferð alla leið til Malawi og gefa litlum grísum í skóinn. Annars hefur Kristrún verið að viðra áhyggjur sínar af þessu við pabba sinn, þ.e. hvernig jólasveinarnir fari nú að því að ferðast svona langt og það í allri þessari rigningu!

Skólinn hjá frökeninni er enn í fullu swingi og verður út næstu viku. Þar eru menn aðeins farnir að undirbúa jólin, verið að teikna og mála jólatré og fleira í þeim dúr. Annars er desember helsti sumarleyfismánuðurinn hér og því fara skólarnir í frí svona snemma. Raunar byrjar fríið í Bishop Mackenzie mun seinna en í ríkisskólunum en þar eru börnin búin að vera í fríi alveg á aðra viku.

Svo er nú heldur rólegra í garðinum hjá okkur eftir að bræðurnir Junior og John fóru í fóstur til ömmu sinnar í Nkhata Bay. Nú eru það bara Joe og Serbina sem halda uppi fjörinu og það verður að segjast að þau komast ekki með tærnar þar sem þeir bræður höfðu hælana hvað fjörstuðulinn varðar. Kristrún hefur verið dugleg að mæta með þeim í Ronaldo School, en afþví þeim gekk ekki alveg nógu vel í prófunum fá þau ekki frí í þeim skóla strax. Það er nokkuð gaman að heyra framburðinn hjá henni þegar hún er að þylja ensku orðin sem hún lærir í Ronaldo School, en þá kemur alltaf svona Malawísk ending á orðin, en hún nær alveg að aðgreina þetta frá því þegar hún talar enskuna annars. Svenni komst svo að því núna nýlega að mamma Floru, amma strákanna, tekur öll launin af Floru kerlingargreyinu, þannig að hann vill meina að Flora vilji helst að við borgum sér minna út og geymum fyrir hana pening. Maður þarf að spá í þetta. En svona er þetta hér, þeir sem hafa atvinnu og einhverjar tekjur þurfa að sjá fyrir heilu hersingunum af skyldmennum sem geta ekki séð fyrir sér, þannig að það verður nú oft lítið eftir hjá fólki til að leggja fyrir eða reyna að bæta sinn hag á einhvern hátt.

Svo eigum við von á gestum eftir helgina, frænka mín sem er búsett í því hrjáða landi Zimbabwe ætlar að keyra hingað uppeftir með mömmu sína, föðursystur mína, sem er í heimsókn hjá henni ásamt vinkonu sinni. Með þeim konunum koma svo ung hjón sem ætla að vera hérna hjá okkur líka. Við hlökkum mikið til að fá þau öll hingað til okkar og er Kristrún þegar farin að plana að það þurfi nú að plana ferð fyrir þau til Monkey Bay!

Af skólamálum barnanna

2005-11-18T03:50:00.000-08:00

Jæja, það er annaðhvort í ökkla eða eyra, nú eru bara settar inn fréttir dag eftir dag! Maður á kannski bara eftir að standa sig í þessu bloggstússi.

En þá er skólinn búinn hjá börnum starfsfólksins og er það okkur mikil gleði að Junior náði öllum prófum, þau náðu öll þrjú enskuprófinu, en Serbina og Joe þurfa að taka sig á í stærðfræðinni. Tekið verður á því máli strax eftir áramótin þegar ný önn hefst. Þá bætist væntanlega stærðfræðin við í "Ronaldo School" en skólinn sá hefur fram að þessu einbeitt sér að enskukennslu!

Í tilefni þess að skólinn er búinn ætlar hún Flora okkar að skella sér með Mary systur sinni og strákunum yfir til Nkhata Bay og dvelja þar hjá mömmu sinni í nokkra daga. Strákarnir verða svo eftir í þorpinu hjá ömmu sinni og koma ekkert til höfuðborgarinnar aftur fyrr en í janúar.

Þá er hinni ágætu Malawi week lokið í skólanum hjá Kristrúnu. Búið að vera mikið fjör og margt að gerast. Ekki þótti henni leiðinlegt að fara í "alþjóðlega skrúðgöngu" í gær og marsera þar með Imbu, Indriða og Þuru undir íslenska fánanum. Mikill heiður fyrir stubbinn að vera þarna með stóru krökkunum og fá að leiða Þuru sína. Íslensku pönnukökurnar hennar Floru vöktu líka mikla lukku hjá bekkjarfélögunum þannig að þetta fór allt einsog best varð á kosið. Eftir hádegið fór hún svo að heimsækja Janie vin sinn og það var alveg "ótrúlega skemmtilegt" að hennar sögn, þau sulluðu í lítilli sundlaug, hoppuðu á trampolíni og svo sáu barnfóstrurnar um að skemmta þeim með blöðrum og guð veit hverju. Ekki amalegur dagur þetta.

Air Where Are We

2005-11-17T05:21:00.000-08:00

Jæja, þá er hún Ása búin að yfirgefa okkur og komin heim í kuldann og skammdegið á Íslandi. Við söknum hennar auðvitað ógurlega, og það gerir væntanlega John líka. Svenni hefur nú reynt að sjá til þess að arfleifð Ásu lifi aðeins í garðinum í area 10 og sér til þess að drengurinn fái sinn matarskammt á morgnana þegar hin börnin eru farin í skólann. En heimferð Ásu gat nú auðvitað ekki gengið alveg áfallalaust, enda við í Afríku þar sem allt getur gerst, eða einsog sumir segja “This is Malawi, you have to suffer”!! En nei nei þetta er nú alls ekki þannig svona yfirleitt, maður bara lætur svona þegar maður er búinn að bíða í 2 mánuði eftir síma og tvo í viðbót eftir útlandalínu og þegar rafmagnið fer í tíunda skiptið þá vikuna og svona ...

En Ása átti sum sé að fljúga til Nairobi með Air Where Are We, öðru nafni Air Malawi á föstudagseftirmiðdegi, eitthvað um fjögur leitið. Við vorum að sjálfsögðu öll mætt út á völl vel fyrir áætlaða brottför einsog skipulögðum einstaklingum sæmir. En þá er okkur sagt að því miður þá hafi flugið verið fellt niður, og núna verði bara flogið til Dar Es Salaam kl sjö og þaðan til Nairobi og svo til Dubai. Þetta var auðvitað hið versta mál þarsem þetta þýddi jú að tengiflugið til London færi fyrir lítið. Upphófst nú mikið þref og málþóf sem gat svosem ekki endað á neinn hátt nema þannig að taskan var tékkuð inn og miðanum breytt, enda ekkert annað flug í boði útúr landinu þennan dag. Afgreiðslupilturinn sagði okkur að við hefðum bara átt að staðfesta miðann, þessu hefði verið breytt fyrir 3 dögum! En við sögðum á móti að okkur hefði aldrei verið sagt að staðfesta miðann, enda væri hann nýkeyptur og allt það. Aumingjans drengurinn fór bara undan í flæmingi þegar Ása ætlaði að fara að heimta “compensation” þarsem hún myndi að öllum líkindum þurfa að kaupa sér gistingu – enda á Air Where Are We væntanlega enga sjóði til að nota í slíka vitleysu! Við sum sé gátum ekkert gert annað en að skutlast heim og reyna bara að njóta þessara aukaklukkutíma sem við skyndilega áttum saman. Svo var farið aftur á völlinn í tíma til að ná kvöldvélinni og við fjölskyldan biðum þar til við sáum Ásu og hina farþegana vera komna í gegnum þær hindranir sem þarf að fara í gegnum. Við vissum það svo ekki fyrr en hún var komin til Íslands að þarna var fjörið rétt að byrja. Kl 7 var engin vél, hún var víst stopp í Blantyre eftir að hafa seinkað frá Jóhannesarborg eða guð veit hvaðan. Kl tíumínútur yfir átta var þeim tilkynnt að vélin kæmi klukkan átta, og varð víst lítið um svör þegar fólk sagðist nú ekki trúa því!! Þónokkru seinna var lagt af stað og þá til Dar Es Saalam, og komið þangað örfáum mínútum fyrir miðnætti, en þá stóð svo illa á að það átti að fara að malbika flugbrautina þannig að ekki var hægt að halda áfram fyrr en morguninn eftir. Þar sem Air Malawi á auðvitað enga peninga frekar en aðrir hér í landi var fólkinu haldið í vélinni til klukkan 4 um nóttina og þá var því hleypt inn í flugstöðina þar sem það hneig niður örmagna af þreytu og svaf til morguns þegar loks var lagt af stað til Nairobi. Á þessum tímapunkti var allavega Ásu orðið nokk sama um allar tímasetningar og seinkanir og ákvað bara að láta það ráðast hvort hún næði yfirleitt nokkurntíman vél frá Nairobi til London! En með einhverri yfirnáttúrulegri aðstoð gekk það upp og áður en hún vissi af var hún komin upp í vél hjá Kenyan Airways sem átti að fara til London. Þá kom að sjálfsögðu næsta töf sem varði í nokkra klukkutíma. Konurnar við hliðina á henni fóru víst eitthvað að óskapast yfir þessu, en fengu þá beint í æð ferðasögu Ásunnar og ákváðu þá að láta af öllum frekari kvörtunum! Segir svo ekki meira af þessari ferð annaða en það að stúlkan komst heilu og höldnu til landsins bláa, reyndar farangurslaus, en gleymst hafði að setja töskuna hennar með í vélina frá Lilongwe þannig að hún fór ekki fyrr en daginn eftir og þá til Addis Ababa og þaðan Amsterdam og svo til Íslands. Ég hef þó haft fregnir af því að taskan og innihald hennar (að stórum hluta efnisbútar af hinum ágæta efnamarkaði Lilongweborgar) hafa skilað sér til eigandans öllum hlutaðeigandi til mikillar ánægju.

Svona fyrir utan sögur af flugi og töfum þá er hér allt með kyrrum kjörum. Nú er sumarið skollið á með látum og hitinn alveg hroðalegur. Ekki bætir úr skák að báðar loftkælingarnar í húsinu okkar tóku uppá því að bila, og við bíðum eftir því að viðgerðamönnunum þóknist að láta sjá sig. Sennilega er voða mikið að gera hjá þeim greyunum, væntanlega allir sem vettlingi geta valdið að þenja loftkælingarnar til hins ítrasta og þá er ekki að sökum að spyrja, business booms!!

Annars hefur verið svokölluð Malawi Week í skólanum hjá Kristrúnu. Þá kynna grislingarnir sér siði og venjur Malawa. Búið að vera mikið fjör, þau mættu í Malavískum búningum á mánudag, fóru á markað og skoðuðu Malavískan “kofa” á þriðjudag, í gær voru þau frædd um Malavísk leikföng og fengu að prófa, í dag var svo alþjóðlegur dagur með skrúðgöngu og græjum. Flora bakaði fyrir okkur íslenskar pönnukökur sem unginn fór með í skólann til að leyfa hinum að smakka og tókst það afar vel. Markaðsferðin var líka mikið fjör, þau mættu öll með 100 kwatcha svo þau gætu prúttað á markaðnum. Kristrún kom heim með stuttbuxur, bol, karamellur og hafði þar að auki keypt einhverja drykki sem hún og pabbi hennar gæddu sér á í hitanum á markaðnum. Greinilega alvöru bisnisskona að ná að versla allt þetta fyrir andvirði 50 íslenskra króna!

Matreiðsluskóli Ásu

2005-11-08T21:47:00.000-08:00

Þá er best að reyna að koma hér inn smá fréttum, en Pravda hefur stundað ítarlega ritskoðun undanfarið, svo mjög að fréttasendingar hafa legið að mestu niðri.

En annars er það helst að frétta af okkur héðan úr hinu hlýja hjarta Afríku að Ása hefur staðið í umfangsmiklum matartilbúningi, hefur gengið svo langt að hún er allt að því búin að stofna hér matreiðsluskóla. Húsnæði skólans er enn sem komið er í húsi nokkru í area 10 og eini skráði nemandinn sem stendur er Flora, en það eru miklar líkur á því að ef kennarinn væri ekki að fara til Íslands í lok vikunnar þá myndi starfsemin aukast og nemendum fjölga mjög. En Flora hefur verið í ströngu námi hjá Ásu og er þegar búin að sanna sig í bakstri og öðrum matargerðarlistum. Er búin að baka súkkulaðiköku, eplaköku, pönnukökur auk þess sem hún og hennar maestro hafa útbúið súpur, kartöflustöppu, linsubaunabuff og önnur gastrónómísk meistaraverk. Við hin njótum góðs af og erum þvílíkt ánægð með trakteringarnar. Þetta er þó ekki allt, því Ása hefur einnig verið með John, son Floru, í nokkurskonar matarmeðferð. Meðferðin fer þannig fram að þegar hin börnin eru farin í skólann setjast þau á veröndina og Ása gæðir John á ýmiskonar matvælum sem öll eiga það sameiginlegt að vera prótínrík. Hún er nefnilega sannfærð um að John blessaður karlinn þjáist af prótínskorti, og hefur þar fyrir sér útstæðan maga og gisið hár. Miklar rannsóknir hafa farið fram á málinu og millilandasímtöl við hjúkrunarfræðinga og var það helsta niðurstaðan að rétt væri að prófa áðurnefndan prótínkúr. Hvað niðurstöður varðar má a.m.k. segja að ekki hafi drengurinn haft verra af viðurjörningnum, en bumban er í sjálfu sér jafn útstæð, en það kann að stafa af því að hann hefur sennilega kviðslitnað í fæðingu og ekkert verið gert í því.

Annars er allt með kyrrum kjörum í garðinum hjá okkur þessa stundina. Ekkert stríð á milli fjölskyldna svo við vitum allavega. Nýjasta þróunin þar er sú að Svenni samdi við dagvörðinn okkar að taka krakkana í kennslu í ensku svona sirka klukkutíma á dag fjóra daga vikunnar. Hann tók vel í það og er núna með þau í tímum eftir hádegið frá mánudegi til fimmtudags. Það virðast allir ánægðir með þessa skipan mála, krakkarnir sitja þæg og góð og læra hjá honum, og honum finnst þetta ekki leiðinlegra en svo að þessi klukkutími teygir sig oft uppí tvo jafnvel þrjá tíma. Kristrún tekur yfirleitt ekki þátt í þessu, við ákváðum að það myndi ekki ganga, hún myndi dóminera þetta allt of mikið, en einstaka sinnum þegar hún er búin að læra heima fer hún og situr aðeins með þeim. Hún var ansi góð með sig einn daginn, sagðist hafa verið "Annie" í tímanum hjá Ronaldo, en Annie er aðstoðarkennarinn í bekknum hennar!

Meira af Emil og Krillu

2005-10-20T05:42:00.000-07:00

þá er það nýjasta af þeim skötuhjúum Emil og Krillu að ekki ku vera hægt lengur að lesa um ævintýri Emils í Kattholti fyrir fröken KI. Ástæðan er sum sé sú að um daginn var okkur fjölskyldunni ásamt gestum boðið til kvöldverðar hjá samstarfskonu minni sem býr í næsta nágrenni við okkur. Frökenin var afar ósátt við að þurfa að hverfa tiltölulega snemma á braut með pabba sínum, en hún varð að komast heim í háttinn enda alltaf vöknuð um kl 6 á morgnana til að komast í skólann. Þarsem þau feðgin gengu heim á leið í næstum algjöru myrkri Lilongweborgar grét hún og gólaði og tjáði sig af innlifun um það hversu hræðilega ósanngjarna foreldra hún ætti og um vonsku heimsins yfirleitt, en hún vildi ekkert frekar en að fá að vera áfram í boðinu. Þegar pabbi hennar sagði að þetta gengi nú ekki að láta svona og vera með þessa óþekkt, þá var hún fljót að svara fyrir sig: óþekktin er öll Ásu að kenna, hún er alltaf að lesa fyrir mig um skammarstrik Emils og þá læri ég svo mikla óþekkt að ég bara ræð ekki við mig, það verður að segja henni að hætta þessu! Öllum lestri um skammarstrik stráksins í Kattholti hefur því verið hætt, a.m.k. um stundarsakir.

Í öðrum krillfréttum er það helst að í gær var hinn vikulegi "kökudagur" í skólanum og í þetta sinn voru það yngstu börnin sem áttu að koma með kökur. Það var því mikil starfsemi í húsinu í area 10, en þær Ása og Minna tóku að sér kökubakstur og var árangurinn hinar glæsilegustu súkkulaðiformkökur með þessu líka fína skrauti. Allt vakti þetta mikla lukku og við fengum nákvæmar lýsingar á öllu sölu og átferlinu þegar unginn kom heim úr skólanum. En í Bishop Mackenzie tíðkast það sum sé að í frímínútum á miðvikudögum eru seldar kökur sem fjölskyldur nemenda eru fengnar í að baka og ágóðinn notaður til að styrkja við starfsemi skólans. Ekkert svona neitt of mikið hollustukjaftæði, hvað ætli forvígismenn Latabæjar myndu segja;)

Svo er sundkennslan að byrja í dag - frökenin hafði ákveðnar áhyggjur af þessu, hélt að kennarinn myndi nota sömu aðferðir og pabbi hennar! En mætti í skólann með tilgreindan útbúnað, sum sé sundbol (reyndar ekki dökkbláan einsog hann á víst að vera) , handklæði, flipflops og sundkúta. Nánari fréttir af aðgerðinni verða færðar inn síðar.

Emil í Kattholti og Krilla í Strandkoti

2005-10-12T06:01:00.000-07:00

Hver er munurinn á þeim skötuhjúum? Ekki mikill ef marka má fröken Kristrúnu sem sagði við frænku sína um daginn eftir hinn daglega kvöldlestur um skammarstrik Emils "Ása, er það ekki skrítið að við Emil erum bæði svona litlir kútar, við erum bæði ótrúlega óþekk og við kunnum bæði á hest"!! Þessu hafa fjölskyldan og gestir skemmt sér yfir undanfarna daga! En það má til sanns vegar færa að þau eigi ýmislegt sameiginlegt blessuð, nema það að fröken KI segist ekki kunna að tálga!

Annars er það helst í fréttum að við fjölskyldan ásamt þeim Minnu og Ásu erum í Monkey Bay aftur. Búin að vera í tæpa fimm daga og eigum ca 3 eftir. Höfum haft það verulega gott, skemmt okkur á ströndinni í Chirombo, farið á Sun n´ Sand, við kerlingarnar slappað af og tekið því rólega, en feðginin eru að sjálfsögðu lítið í slíku og meira í allskyns aksjón.

KI var svo ein með þeim skvízunum í gær meðan við fórum útí þorp vegna vinnunnar og líkaði vistin vel. Hún var víst hin rólegasta með þeim í sófanum úti á verönd og tilkynnti þeim svo að þetta væri nú aldeilis rólegt og huggulegt og ekki lítill munur að vera laus við tuðið í þessum foreldrum. Hmm, er þetta ekki full snemmt í svona yfirlýsingar .... ??

Hér er mikill hiti þessa dagana, rúmlega 30 stig á kvöldin. Maður kíkir ekki einu sinni á mælinn í mesta hitanum og sólinni á daginn. Þetta er reyndar bara óskup notalegt, maður hefur allt opið, er með viftur í gangi og nýtur þess svo bara að liðast um í hálfgerðu hitamóki!! Annars kemur oft ágætur andvari á nóttinni þannig að þær eru ekkert óbærilegar, og svo er það alveg með ólíkindum yndislegt að hlusta á niðinn frá vatninu og söng fiskimannanna þegar þeir róa til fiskjar eldsnemma á morgnana.

Það sem þó skyggir á gleði manns af því að vera á þessum dásamlega stað er hungursneyðin sem í raun er orðin meira en yfirvofandi hér í þessu héraði. Akrar eru þurrir og tómir og þar að auki erfitt að fá til kaups maísinn sem fólk hér lifir á. Það sem gerir ástandið ískyggilegra er það að það er jú bara október og regntímabilið eftir. Oftast skapast þetta ástand ekki fyrr en í desember, og þá er mun styttra í að fólk geti búist við einhverri uppskeru af ökrunum að regntímabilinu loknu. En maður verður bara að vona að úr þessu rætist og reyna að hugsa sjálfur upp einhverjar leiðir til að hjálpa.

Af óreittum hænsnum, bátsferðum og fleiru

2005-10-01T10:42:00.000-07:00

Jæja, ekki ætlar það nú að ganga mikið betur að setja inn fréttir með þessari tækni ... en best að reyna samt.

Það er þá helst í fréttum að við drifum okkur til Monkey Bay fyrir rúmri viku. Ása og Minna voru þar fyrir í Strandkoti og biðu komu okkar. Kristrúnu var svo sturtað úr þar og við héldum áfram niður í Monkey Bay city. Ég í vinnuna, alltaf nóg að gera þar og Svenni í ýmiskonar stúss. Á meðan ég var í mesta sakleysi í vinnunni þá stóðu þau í allskyns brölti, voru m.a. búin að panta hænur sem átti að hafa í matinn á laugardeginum, en þá átti að halda uppá afmælið hennar Ásu. Ég trúði því ekki að nokkur maður myndi nenna að standa í þessu, sérstaklega þegar hænur eru nú eitt af því fáa sem fæst tiltölulega neytendavænt í PTC. En þetta fannst þeim, sérstaklega Ásu og Svenna, einkar sniðugt. Morgunin eftir gerðist það svo að við sátum í makindum úti á verönd að borða morgunverð. Allt í einu stekkur Svenni upp og segir "þær eru komnar og þær eru lifandi" og hvað átti hann við annað en hænsnin, en sá sem hafði boðist til að selja þeim þær var sum sé mættur með lifandi hænsn í hjólbörum. Uppi varð fótur og fit og farið af stað að gera honum grein fyrir því að hann yrði að sjá um að koma þessu í þannig horf að hægt væri að elda þetta! Það gerðist svo þrátt fyrir mótmæli því tengd að þetta væri kvenmannsstarf. Ása sagði ekki koma til greina að hún stæði í svona stússi. Hún vildi bara fá hænsnið dautt og reitt!!

En skemmst er frá því að segja að þau Svenni fóru í að hreinsa fiðurfénaðinn og bita hann niður sem var þrautin þyngri því ekkert var til nema algjörlega bitlausir hnífar. En allt gekk þetta þó að lokum. En áður en hænsnin og fleira voru elduð var farið í frábæra bátsferð á Möllunni og siglt um á Malawivatni og skoðuð fiskimannaþorp á leiðinni. Við reynum að koma inn myndum við tækifæri, en það var alveg óskaplega fallegt að sigla þarna framhjá, og ekki síður gaman að fara i land í Zambo og skoða þorpið og skólann sem ÞSSÍ styrkti byggingu á. Svo var siglt inn í lita vík og tekinn smá sundsprettur. Kristrúnu var nú reyndar um og ó, hálfhrædd fyrst en var svo komin í gott stuð og úr björgunarvestinu.

Um kvöldið var svo afmælisveisla Ásu, grill og fínerí. Mér skilst reyndar að þeim hræætunum hafi fundist hænsin full seig, sem auðvitað er synd eftir allt vesenið við að koma þeim á grillið, hehehe. En hápunktur kvöldsins var svo þegar Gule wa kulu mætti á ströndina og tók léttan dans fyrir Ásuna. Kristrún skilur orðið ekkert í þessu að þessi fyrirbæri skuli einhvernvegin elta okkur á röndum - hún getur vart farið til Monkey Bay án þess að komast í tæri við þá félagana með grímurnar!

Þá er þessi færsla hér inn búin að taka svo langan tíma að það fer alveg að koma að næstu ferð niður til Monkey Bay! Ása og Minna koma vonandi hingað til höfuðborgarinnar á morgun til að fá smá hvíld á flakkinu, en þeim verður svo sópað upp í bíl aftur á föstudagseftirmiðdag og farið með þær niðreftir enn á ný. Meira af því síðar ...

Nýtt form á fréttabréfi

2005-09-21T08:08:00.000-07:00

Þá höfum við Lilongwebúar ákveðið að ánetjast tækninni og fara að "lifa í beinni", ja eða þannig. Þetta var ekki alveg að virka með fréttabréfin sem átti að senda vinum og vandamönnum reglulega þannig að nú verður það prófað að setja fréttirnar hér inn. Við sjáum svo hvernig þetta nýja fyrirkomulag virkar.

Annars er það helst í fréttum frá því að síðasta fréttabréf fór í loftið að við höfum fengið gesti. Ása og Minna eru núna búnar að vera hér í Malawi í tæpar tvær vikur. Þær voru hér í Lilongwe þangað til í gær en þá héldu þær af stað til Monkey Bay. Við förum svo í fyrramálið og hittum þær þar. Þær fá nú ekki langt frí frá okkur blessaðar kerlingarnar.